Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2007

Ραντεβού στις εννιά

Δεν προλαβαίνω... Θα χάσω το μάθημα! Τρέχοντας όλο και ταχύτερα ίσα ίσα που βλέπω μπροστά μου. Τρυπώνοντας ανάμεσα στους περαστικούς το βήμα μου έχει γίνει αρκετά γρήγορο. Στην προσπάθεια μου να περάσω στον απέναντι δρόμο χτυπάω πάνω σε ένα αγκόνα. Την επόμενη στιγμή βρίσκομαι σωριασμένος στο πεζοδρόμιο παρέα με έναν μισάνοιχτο χαρτοφύλακα, τρία μολύβια και ένα σύνολο διασκορπισμένων εγγράφων. "Χίλια συγνώμη ήμουν βιαστικός και δεν σε είδα..." έλεγα ενώ ταυτόχρονα συμμάζευα το χαρτομάνι τοποθετόντας τo μέσα στον χαρτοφύλακα. Τελειώνoντας δεν πρόλαβα καλά καλά να σηκώσω το κεφάλι μου και αντίκρυσα δύο αστραφτερές μαύρες γόβες (από αυτές που εύχεσαι να σε κάνουν ένα με το δάπεδο) να στηρίζουνε δύο καλλίγραμα πόδια εγκλωβισμένα σε μία μαύρη στενή demi φούστα, συνδυασμός που μετατρέπει οποιαδήποτε γάμπα σε έργο ερωτικής τέχνης. Σαστισμένος σηκώνομαι κοιτώντας με βλέμμα μετάνοιας μια ελκυστική κοπέλα με μαύρο ταγιέρ, γαλλική πλεξούδα, σκουρόχρωμο κοκκάλινο ζευγάρι γυαλιών,σαρκώδη χείλη και ένα κατάχλωμο δέρμα που συμπληρώνει την αισθητική τελειότητα. Έχοντας μείνει άναυδος με το ζόρι βγαίνει απο το στόμα η φράση "Συγχωρέστε με για τον πανικό, δεν είχα καμία κακή πρόθεση ξέρετε και..." (ο πληθυντικός σε τέτοιες περιπτώσεις βγαίνει αυθόρμητα) Η κοπέλα έχοντας πάρει ειδήση τον ενθουσιασμό μου γέλασε ειρωνικά και δίνοντας μου μια κάρτα απάντησε ψιθυριστά με επιβλητικό τρόπο " Για να επανορθώσεις να είσαι σε αυτό το μέρος στις 9 ακριβώς, κάθε λεπτό αργότερα θα δρα εις βάρος σου..". Αυτό ήταν... είχα μείνει άναυδος. "Και κάτι τελευταίο, δεν θα κατουρήσεις ούτε μια φορά μέχρι τότε. Έγινα κατανοητή;" , "Σαφώς και γίνατε" της είπα, έχοντας ακόμη την έπληξη ζωγραφισμένη στο προσωπό μου βλέποντας την να αποχωρεί σιγά σιγά. Συνέχισα το περπάτημα προς την σχολή έχοντας στο νου μου την εικόνα της... Στην τελική έχασα το μισό μάθημα εξαιτίας της αργοπορίας αλλά τώρα που το σκέφτομαι, και στο άλλο μισό δεν πρόσεχα καθόλου καθώς το μυαλό μου ήταν αλλού για αλλού. Σκεφτείτε πόσο άτυχος θα ήμουν αν είχα έρθει στην ώρα μου...
Οι ώρες περνάνε.Μόλις έχω φάει μεσημεριανό και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα... Η κυριαρχική ομορφιά της άγνωστης δεσποινίδας έχει αποτυπωθεί στην μνήμη μου και δεν με αφήνει σε ησυχία. Πόσο θα ήθελα να αποτέλουσα έστω ένα μικρό τμήμα της φούστας της ώστε να βρίσκομαι σε συνεχή επαφή με το ερεθιστικό της δέρμα. Μας φαντάζομαι να ερωτοτροπούμε σε διάφορα άσχετα μέρη... από σχολικά κτήρια και νοσοκομεία μέχρι παρακμιακά σοκάκια και δημόσιες τουαλέτες. Μία στιγμη όμως! Τι είναι αυτό; Μάλλον ήπια πολύ νερό το μεσημέρι και φούσκωσα. Θέλω να πάω στο μπάνιο... πονάω. Θέλω να πάω στο μπάνιο, αλλά δεν πρέπει. Θέλω να πάω στο μπάνιο αλλά δεν μου το επιτρέπει. Για να καταπολεμήσω τον πόνο που νιώθω αφήνομαι στις σκέψεις μου για αυτήν, αφήνομαι στον πόθο και την αοριστία. Πονάω για χάρη της και ξέρω πως το εκτιμάει. Θα προσπαθήσω να κοιμηθώ λίγη ώρα για να ηρεμήσω και να πάρω δυνάμεις, ποιός ξέρει τι με περιμένει το βράδυ...


Μμμμ... Μόλις ξύπνησα. Για να τσεκάρω λίγο κινητό. Πως;! Η ώρα είναι 20:30!!! Στο τσακ προλαβαίνω να ετοιμαστώ και να ντυθώ για να είμαι στην ώρα μου. Γρήγορα! Γρήγορα! Κατεβαίνω τις σκάλες βιαστικά, προσπαθώντας ταυτόχρονα να ξεχάσω το πόνο που προκαλείται απο το φούσκωμα. Λοιπόν για να δούμε... Αν θυμάμαι καλά αυτή η οδός είναι προς τα κει. Μετά στρίβουμε; Ελπίζω ναι. Γαμώτο, ποτέ δεν μπορούσα να προσανατολιστώ. Μια στιγμή... Νάτο! Τρίτος όροφος. Ανεβαίνω με τα πόδια και χτυπάω το κουδούνι ενώ ρίχνω μια κλεφτή ματιά στο ρολόι μου...
Να πάρει άργησα δέκα λεπτά. Ανοίγει η πόρτα. Μπαίνω σε ένα χώλ με δύο καναπέδες κι ένα τραπεζάκι. Ακόμη πονάει η κοιλιά μου. Ακούω μια φωνή να μου λέει "πέρνα μέσα". Ανοίγω την πόρτα που βρίσκεται στο δωμάτιο, ένα τυπικό δικηγορικό γραφείο με δύο καρέκλες και μια μεγάλη βιβλιοθήκη . Ακριβώς μπροστά απο το γραφείο βρίσκεται η πανέμορφη δεσποινίδα. Το ντύσιμο της είναι ίδιο με του μεσημεριού. Η μόνη διαφορά είναι πως κρατάει στο χέρι της μια βίτσα. "Με έκανες να περιμένω δέκα ολόκληρα λεπτά. Ποιός νομίζεις οτι είσαι; Δεν σου έχουν μάθει να είσαι συνεπής;" μου φώναξε. "Συγνώμη κυρία πόναγε η κοιλία μου και με πήρε ο ύπνος" της απάντησα με σκυμμένο το κεφάλι. "Κακώς. Πολύ κακώς.Σου το είχα ξεκαθαρίσει απο την αρχή οτι σε ήθελα εδώ στις εννιά ακριβώς. Το ξέρεις οτι για να επανορθώσεις πρέπει να τιμωρηθείς." μου είπε. Της έγνεψα καταφατικά. "Όταν σου μιλάω θα μου απαντάς" είπε αστράφτοντας μου ένα χαστούκι. "Έχετε απόλυτο δίκιο" της απάντησα πιο μαζεμένος. "Ωραία λοιπόν, τώρα ήρθε η ώρα για την τιμωρία σου. Στήσου στα 4 τέσσερα και κατέβασε το παντελόνι σου. Θα σου ρίξω δέκα ραπίσματα με την βίτσα, ένα για κάθε λεπτό που άργησες. Θέλω να ακούω βογγητό μετά απο κάθε ράπισμα.Κατάλαβες;". "Μάλιστα κυρία" της απάντησα και έκανα αυτά που με πρόσταξε. Κάθε ράπισμα και πόνος. Κάθε ράπισμα και βογγητό. Όλο και δυνατοτέρα. Στο τελευταίο δεν άντεξα, έπεσα στο πάτωμα. Δάκρυα έκαναν την εμφάνισή τους. Κι όλα αυτά σε συνδυασμό με το πόνο του στομαχιού. Έτσι όπως είμουνα σκυμμένος με διέταξε να τις γλύψω τα γοβάκια. Το έκανα. Ύστερα μου ζήτησε να της φιλήσω τα πόδια. Μέσα σε δύο λεπτά το σάλιο μου είχε καλύψει όλη την επιφάνεια των ποδιών της. "Ξάπλωσε στο χαλί τώρα." Σήκωσε την φούστα της και κάθησε πάνω στο πρόσωπό μου. Το μουνί της ήταν ένα με τα χείλη μου. Ξεκίνησα να την γλύφω. Της άρεσε πολύ. Το έκανα με σταθερό ρυθμό για αρκετή ώρα. Το απολάμβάναμε και οι δύο σαν τρελοί. Πάνω στο αποκορύφωμα της καύλας ήρθε ο οργασμός της συνοδευόμενος απο μία κραυγή ηδονής. Αφού έκατσε λίγη ώρα ακόμη επάνω μου, σηκώθηκε, με τράβηξε προς τα πάνω και με διέταξε να ξαπλώσω πάνω στο γραφείο της. Έτσι και έκανα. Άρχισε να με χαϊδεύει με την βίτσα. Απαλά, απαλά. Όταν με καύλωσε έβγαλε τα υπόλοιπα ρούχα της και όρμηξε επάνω μου. Με καβάλησε. Αυτήν είχε τον έλεγχο και αυτό ήταν ουσιαστικά που με ξετρέλαινε. Με είχε κάνει να ξεχάσω τελείως τον πόνο. Πήγαινε πάνω κάτω όλο και πιο γρήγορα μέχρι που τέλειωσε και ξάπλωσε λίγη ώρα πάνω μου. Ύστερα σηκώθηκε. "Τώρα μπορείς να κατουρήσεις, αρκεί να σε βλέπω" μου είπε. "Δεν μπορώ γιατί ντρέπομαι και είμαι σε στύση" της απάντησα. "Δεν έχει όχι σε μένα" μου απάντησε ρίχνοντας μου μία με την βίτσα. Μην έχοντας άλλη επιλογή πήγα στο μπάνιο προσπαθώντας να κατουρήσω μπροστά της. Ο πόνος που ένιωθα δεν περιγράφονταν, πιεζόμουνα πάρα πολύ καθώς είναι σχεδόν αδύνατο να κατουρήσεις ενώ σου έχει σηκωθεί. Με το που τέλειωσα με σκούπισε με χαρτί. Ύστερα με έβαλε να κάτσω στο κάθισμα της τουαλέτας και άρχισε να με γλείφει μανιωδώς. Ηταν τόσο τέλεια! Τα χείλη της με περιποιόντουσαν τόσο όμορφα που δεν κρατήθηκα και τέλειωσα μέσα στο στόμα της. Μόλις έγινε αυτό με γύρισε απο την ανάποδη και έφτυσε τα χύσια στον κώλο μου. Αααχχχ! Απίστευτος οργασμός. Η ανάσα μου δεν είχε ηρεμήσει ακόμη. Στο τέλος χαϊδεύοντας το μάγουλο του προσώπου μου, ψυθίρισε στο αυτί "Περάσαμε πάρα πολύ όμορφα. Αλλά μέσα σε πέντε λεπτά θα πρέπει να έχεις ετοιμαστεί και να την έχεις κάνει..." Σηκώθηκα και ετοιμάστηκα. Δίκιο είχε πέντε λεπτά μετά ήμουν στον δρόμο παρέα με το discman και τους Coil. Τι απίστευτη μέρα ήταν η σημερινή...


4 σχόλια:

imaginaire radical είπε...

Να πω επίσης -ξέχασα να το πω στο περί Ζωνιανών- ότι, δίχως να επιθυμώ να παρέμβω, νομίζω ότι το τέλος της ιστορίας δεν κρατάει όλες τις υποσχέσεις που δίνει η αρχή της, ειδικά σε ό,τι αφορά στο ουρολαγνικό της κομμάτι. Τόσην ώρα τα κράταγες, τόσοι πόνοι και τελικά σχεδόν χαμένο πήγε το κατούρημα. Την περίμενα πιο προσωρημένη την κυρία =) (κάνω και συνειρμούς με το προηγούμενο ποστ: βιτριόλι-κάτουρο κλπ).

Ν

ΑλφαΚαπαΒητα είπε...

Ναι το ξέρω, με το να λουζόντουσαν στα κάτουρα ή να κάναν κανα 69 θα θύμιζε υπερβολικά hentai β διαλογής... (μα μιλάμε για ελεϊνό κορεσμό αυτά τα hentai) Το clue της υπόθεσης είναι ότι απλά η κυρία έχει έλεγχο πάνω στην ανάγκη του πρωταγωνιστή μας :)

NegraDia είπε...

necromantikon, tetsuo βλέπω.. πολύ μαυρίλα ρε φίλε που τα θυμήθηκες !
Τα χεραιτίσματα μου, ωραίο μπλογκ!

ΑλφαΚαπαΒητα είπε...

καλημέρα, νεκρομάντικ μοναδικό κι αγαπημένο... τετσούο απίστευτη cyber punk ατμόσφαιρα...

thanx για τα καλά σου λόγια :)