Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2007

Ως κάλεσμα μιας ασήμαντης συνύπαρξης

Σήμερα ξύπνησα… Το μόνο που με περίμενε ήταν ένα δάκρυ. Ένα δάκρυ για έναν οργασμό που έφυγε, για μία επανάσταση που έμεινε εκτός φάσης, διάστασης και προσφυγής. Ζώντας ακόμη μέσα στο όνειρο. Στο όνειρο που επικρατεί όνειδος και καταδίωξη. Στο όνειρο που η λύση του αποτελεί μια στημένη φαντασίωση. Με συμβούλευσες για μια ακόμη φορά να σε ρωτήσω το γιατί. Η απάντηση σου; Κενή. Κενή όπως η καθημερινότητα μιας πόλης ανοργασμικής. Μιας αρχέγονης στειρότητας που σε προσπάθεια να συγκαλύψει την θλίψη της επικαλείται έναν απρόσμενο παράδεισο. Μια λύτρωση αντιερωτισμού, αφάνειας και σκωληκοειδείς απόφυσης .

Δεν μου άρεσες καθόλου χθες τώρα που το ξανασκέφτομαι. Θα προτιμούσα να ήσουν νεκρός. Θα προτιμούσα να σου έκλεβα την ανάσα. Να χαλιναγωγούσα το πάθος σου για χάρη μιας αισθησιακής ουδετερότητας. Να έχυνα το σπέρμα σου, εξαιτίας μιας ορμονικής δυσαρμονίας. Να διαστρέβλωνα αυτό που για σένα σημαίνει αμαρτία. Κι όλα αυτά ενώ θα είσαι βυθισμένος μέσα στην επιφάνεια. Ναι σωστά μάντεψες… Δεν θα σου πετάξω κανένα σωσίβιο. Για κανέναν και για τίποτα. Τα ράμματα ενός ανεστραμμένου κόσμου και οργισμένες σταγόνες απάθειας. Σου απέμεινε ο κυνισμός. Ούτως ή άλλως ποτέ σου δεν είχες τίποτα. Ποτέ σου δεν γνώρισες τον ερώτα, την γλυκύτητα της ασχήμιας, την γοητεία της παρακμής. Σου αρκούσε το πραγματικό, μια φαινομενική κλειστότητα μιας και στα κρυφά θα ήθελες να ήσουν εραστής της. Για αυτό άλλωστε και με απέφευγες. Μια οπτική θεώρηση ματωμένου αυνανισμού και δυσλεκτική παρόρμηση.

Αποτρίχωση με κερί, υγρά έμμηνης ρήσης βασιλικού πολτού και αδαείς πρόγονοι που τον παίζουν ολονυχτίς χωμένοι σε σπηλιές μες στο καταχείμωνο. Μια ελλιπής μετάφραση λεσβιακής ομορφιάς, κι ερωτικής ψυχρότητας. Ενδιάμεσα τους η Ανδριάνα και ο Έκτορας. Τα μπάσταρδα. Με έντονο το «μπ». Σαν τον «μπούτσο» ένα πράμα. Μόνο που δεν κρέμεται και αλλάζει φορά ανάλογα με την θέση της σελήνης και την πορεία του σκατού προς την αποχέτευση. Ζούνε για να ξεκοιλιάζουν ορφανά και να πουλάνε τα υπόλοιπα σε σκλαβοπάζάρα τελειωμένων εργένηδων που καπνίζουν σφαχτάρια και γλείφουν πληγές. Όχι όμως με σκοπό την επώαση αλλά την ηδονή. Το εγκεφαλικό χύσιμο. Το σπέρμα της νύχτας της ψυχής και του σώματος, χρώματος πορτοκαλί απόρροια κλύσματος κι ενόργανης γυμναστικής. Ένας ανυπέρβλητος εγωισμός συμπυκνωμένος σε φρούτα και κουβέντες απόγνωσης. Όλες ξεχασμένες. Όλες ρημαγμένες μέσα σε ληγμένα κουτιά λαχανικών… Λύπη σε κονσέρβα και ραπίσματα αποξένωσης.

Σέρνεσαι βυθισμένος στην πικρία και οι δάφνες της νίκης σου προσφέρουν την αγάπη που στερήθηκες. Το να πας να γαμηθείς, άλλαξε ταυτότητα. Αποτελεί ευχή. Καύλα, διαστροφή και κεραυνοβόλος έρωτας. Αναμενόμενη η αντίδραση… σειρά σου να καταπιείς τα χάπια. Ένα ένα από τον πρωκτό. Μαλάκα! Ε μαλάκα…. Είπαμε… είσαι μαλάκιο.


Δεν υπάρχουν σχόλια: