Κυριακή, 16 Μαρτίου 2008

Το τελευταίο βάσανο μιας συφιλιασμένης προσωπικότητας

Γιατί όλα αυτά; Για ποιόν λόγο να σιγοβράζουν αγέλες μικροβίων μεσ' στον όχλο;Γιατί το πλήθος να ξυπνά μόνο για τις μεταμεσονύχτιες προβολές.Γιατί να καβλώνεις απο προσχολική ηλικία; Γιατί οι θείες μας να διακοσμούν το ηδονικό θέατρο μιας ξεχασμένης νιότης; Ίσως ο κόσμος να μας βαρέθηκε... Ίσως να θέλει να επιστρέψει στον λήθαργο... Ίσως οι κόρες μας να σιγοφτύνουν κομμάτια απο makeup και γυάλινα μάτια να περιστρέφονται γύρω απ' τα λιπαντικά. Ίσως οι κραυγές πια μας να αντηχούν στον υπόκοσμο ενός μακάβριου θεάματος. Ίσως μια μητέρα ξέχασε το ορφανό παιδί της στο πάρκο για να το φάνε οι ζητιάνοι μιας άλλης μεγαλούπολης. Το μόνο σίγουρο είναι πως εγώ αργοπεθαίνω αφήνοντας πίσω μου άκρατο εγωισμό βυθισμένος μονίμως σε ένα τίποτα. Χεσμένη μεγαλειότητα και επιτήδευση. Η επιθυμία μου δεν σώζει ψυχές. Ποτέ δεν είχε ανάγκη. Ποτέ δεν σε χρειάστηκε. Κι ας φώναξες τους μπάτσους δεν κατάφερες να την γλιτώσεις. Μόλις βγω απο μέσα θα κατασπαράξω τα παιδιά σου, θα πνίξω τον πατέρα σου στα έμμηνα και θα σε αντιμετωπίσω με μίσος. Νομίζεις πως θα καταφέρεις να αμυνθείς επειδή αγάπησες, επειδή κατανόησες λίγο απο το μυστήριο αλλά κατα τα άλλα θα προτιμήσεις να με διώξεις για να μην σου χαλάω την μέρα. ΣΟΥ ΤΣΑΚΙΖΩ ΤΟ ΚΟΚΚΑΛΑ ΜΕ ΣΙΔΕΡΟΛΟΣΤΟ! Και σταμάτησες να μιλάς... Σταμάτησες να περπατάς... Δεν υπάρχεις πια.




2 σχόλια:

angelab23 είπε...

Ίσως μια μητέρα ξέχασε το ορφανό παιδί της στο πάρκο για να το φάνε οι ζητιάνοι μιας άλλης μεγαλούπολης.

ΑλφαΚαπαΒητα είπε...

και σμήνος απο φωσφωριζέ φαντάσμενα συνοδεύουν τις ψυχ.ές ημών στα ουράλια κανακεύουν δήμαχρους και ορφανά.
ΧΑΙΡΕΤΑΙ *ενδιαφέρον το βλογ σας.