Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2009

Συνειρμοί στο μετρό....

(λοιπόν... για μία ακόμη φορά δημοσιεύω ένα κείμενο που είχα γράψει καιρό πριν. δεν είμαι στις καλές μου ψυχολογικά - πρωτότυπο - και δεν έχω τρελή όρεξη για γράψιμο οπότε ξεθάβω διάφορα)


Περνά ο καιρός και αναρωτιέσαι τι φταίει που κανείς δεν σε εκτιμά για αυτό που είσαι... Για ποιόν λόγο οι περισσότεροι άνθρωποι που γνωρίζεις γοητεύονται απο αυτό που αφήνει εσένα αδιάφορο. Σκέφτεσαι τι κάνεις λάθος και σταδιακά χάνεις την όποια όρεξη σου έχει απομείνει για επικοινωνία. Συμβαίνουν κατα συρροή αρκετά άσχημα και λες ε θα περάσει, τι γίνεται όμως όταν αντιλαμβάνεσαι ότι εσύ είσαι υπεύθυνος για την ύπαρξη της ρουτίνας και της όποιας “ατυχίας” και ενώ παίρνεις συνειδητά την κατάσταση στα χέρια σου βλέπεις πως για μια ακόμη φορά βαίνουν όλα προς το χειρότερο; Τι συμβαίνει πάλι; Σκέφτηκα για μια ακόμη φορά εσφαλμένα; Μπας και είναι η έλλειψη εμπειρίας; Ή η έλλειψη διανοητικής πρωτοπορίας; Και πάλι; Τι φταίει; Δεν είσαι μόνος σου φίλε μου, φταίνε και οι άλλοι και μην τους κάνεις καμία χάρη, χίμηξε και καταβρόχθισε τους αγαπητή μου καταβόθρα! Ο έρωτας είναι αβυσσαλέες κραυγές ηδονής σε απέραντα λιβάδια τρυφερότητας. Ευθύνες έχουμε όλοι μας. Υπάρχουν βέβαια και αρκετοί ηλίθιοι που θεωρούν πως ο δύσκολος δρόμος είναι πάντα ο σωστός. Ω τι γελοίος ετεροκαθορισμός θεέ μου! Αν και συνήθως οι περισσότεροι που τα λένε αυτά περιορίζονται μόνο στο να τα αναφέρουν δείχνοντας ότι ψάχνουν θαυμαστές. Τόσο έλλειψη επαφής ώστε να ικανοποίησε απο το ψέμα; (Αφού γνωρίζεις κατα βάθος πως όσο τα λες αυτά άλλο τόσο τα εκτιμά κι ο συνομιλήτης που κουνάει το κεφάλι αμέριμνος! Δεν έχει νόημα κάτι τέτοιο! Για ρώτα με ρε, αν κάνει κρύο εξω! Αφού δεν το πιστεύεις γιατί το ρωτάς;;;;;; Αφού δεν σε ενδιαφέρει το πως περνάω, το τι κάνω, γιατί με χαιρετάς;;;;;;;; Δεν σε χαιρετάω ρε μαλάκα με τίποτα! Που να χτυπάς τον κώλο σου κάτω σαν το χταπόδι της θάλασσας!) Την παραπάνω συλλογιστική την έχω χρησιμοποιήσει ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν και τώρα που την παρατηρώ μου φαίνεται ιδιαιτέρως αγενέστατη, δεν είναι υπεύθυνος ο άλλος όταν εγώ έχω νεύρα. Έχουν δημιουργηθεί αρκετές παρεξηγήσεις επειδή δεν χαιρετάω και δεν μιλάω σε άτομα που γνωρίζω ή κάνω παρέα όταν είμαι νευριασμένος, πλέον το έχω ξεπεράσει όμως και είμαι ευτυχισμένος για αυτό.

Κατα τα άλλα σήμερα μου περνά απο το μυαλό να μην σηκώσω κανένα τηλέφωνο. Στέκομαι απέναντί του και το κοιτάω. Βαρετό το να είσαι τηλέφωνο, απλά κάθεσαι και τσιρίζεις όταν σε χτυπά το μικρής τάσεως ρεύμα του ΟΤΕ. Κι όμως χτυπάει! Χτυπάει μια, χτυπάει δύο,χτυπάει τρεις...Τα σαδιστικά γουρούνια του οτε βασανίζουν το τηλέφωνο μου με ηλεκτροσόκ! Να το σηκώσω και να το σώσω; Δεν ξέρω ποιός μπορεί να είναι αν και κρυφά ελπίζω μια φίλη, αλλά όχι. Κατα πάσα πιθανότητα κανας γκάλοπ κατεργάρης. Κι αν όχι; Θυμάμαι μια φορά που άκουσα μια φωνή που μου πρόσφερε χαρά. Όμως δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που διαφημίσεις με ταλαιπωρούσαν άσκοπα. Αρκετά όμως χτυπά ακόμη και βρίσκομαι απέναντί του. Απλώνω το χέρι μου να το σηκώσω... Ο τόνος που ακούγεται επιβεβαιώνει ότι ο επίδοξος συνομιλητής μου το έκλεισε. Δεν μας χέζει λέω εγώ;

Αναθεωρώ. Ντύνομαι στα γρήγορα και ξεκινώ για κέντρο. Δεν μπορώ να κάτσω άλλο μέσα. Στο δρόμο τηλεφωνώ σε μια άλλη φίλη. Σκοπεύουμε να ακούσουμε μουσικές απο νωρίς μέχρι αργά. Ύστερα απο λίγο αποφασίζει να περάσω απο το σπίτι και να καταναλώσουμε αλκοολ προ της εξόδου. Δεν έχω και την καλύτερη σχέση με τον αλκοολ τώρα που το σκέφτομαι αλλά γιατί όχι; Μπαίνω στον ηλεκτρικό. Πάνω μου μουσική ούτε για δείγμα. Παρατηρώ τους γύρω μου, δυο βλαμμένα απο απέναντι αναρωτιούνται πως είμαι έτσι – λες και δεν σας άκουσα – σκέφτηκα να τους απαντήσω τίποτα αλλά λέω άστο καλύτερα, ας κρατήσω την ενέργειά μου να την επενδύσω τουλάχιστον κάπου που να αξίζει. Βικτώρια, εδώ είμαστε. Αλήθεια πόσο θα ήθελα να βρισκόμουν με μία κοπέλα που να ονομάζονταν Βικτώρια... ή Έρρικα, ή Άρτεμις ή Άλκηστη ή έστω Ηρώ. Εννοείται πως ονόματα τύπου Ντίνα, Γιάννα, Γεωργία, Σπυριδούλα, Αντωνία,Τασούλα,Βαρβάρα, Βασίλω απορρίπτονται λόγω ισχυρής αντιφετιχιστικής φόρτισης. Για στάσου ξέχασα το Ράνια, Κατερίνα, Αλεξάνδρα, Σόνια, Τόνια, Τάνια, τι υπέροχα ονόματα! Κρύβουν αναμφισβήτητα κάτι το ερωτικό μέσα τους. Αλεξάνδρα για παράδειγμα, ξανθιά με μπούκλες,δίχως στήθος με ανοιχτούς ώμους, άγριες διαθέσεις,διαπεραστικό βλέμμα και ιδιαίτερη αδυναμία στο γράψιμο. Ηρώ, παχουλούλα με καμπύλες, ναζιάρικη φωνή, χαμογελαστή και καλλιεργημένη μουσικά. Ενώ το Βασίλω: Απολίτικο ον, με προγούλια που λατρεύει να περνά τον χρόνο της σε γκλαμούρ καφετέριες, βαμμένη σαν κλόουν ακούγοντας χατζηγιάννη: Η miss ασημαντότητα 2009!!! Η την Τασούλα; Που την πας αυτήν; Κνιτοειδές οπαδός τσακνή και μαχαιρίτσα, με ταγάρια και σαλβάρια έχοντας αφιερώσει την παρθενιά της στον Στάλιν και τον Τσε μοιράζει Ριζοσπάστη. Μακριά διάολεεεεε! Aηδίασα μόνο και μόνο στην σκέψη! Πωπω! Κάτι πρέπει να κάνω με αυτούς τους συνειρμούς επιτέλους.

Αρκετή ώρα ακόμη για Πειραιά. Παρατηρώ τους γύρω μου προσπαθώντας να περιορίσω τους συνειρμούς. Το αγόρι απέναντι ως άλλος ηλίθιος, δοκιμάζει να τραβήξει το βλέμμα της μπροστινής αφήνοντας να παίζει φτηνιάρικο τεκνόμπιτο στο μέγιστο της έντασης του κινητού...παρόλα αυτά η φίλη μας δεν δείχνει να ανταποκρίνεται στο ερωτικό του κάλεσμα αδιαφορώντας και συνεχίζοντας παράλληλα την ανάγνωση του free. Μάλλον αναζητεί κάποιον περισσότερο μοδάτο με γλυκό πρόσωπο, σφιχτούς κοιλιακούς και προσεγμένο styling όπως επιβεβαιώνει και η συντάκτρια του εν λόγω άρθρου. Αλλά όπως το κόβω με την χαρά θα μείνει καθώς τα επιπλέον της κιλά και τα φτηνά της ρούχα θα λειτουργήσουν ως τροχοπέδη στην εξεύρεση του συγκεκριμένου ερωτικού ταιριού. Και αναρωτιέσαι μετά τις πταίει; Δεν λέω πταίει και το ζώον που για να προσέξει κοπέλα πρέπει να είναι η άλλη σαν πορνοσταρ και απο προσωπικότητα μηδέν αλλά φταίει και αυτή που βολεύει τον εαυτό της με το να αναπαράγει την συγκεκριμένη μαλάκυνση και να μην κάνει τίποτα. Καημένοι άνθρωποι αφήνεστε στα ύπουλα πλοκάμια του θεάματος! Θλιμμένοι εραστές θα ζείτε άραγε ως το επόμενο ξημέρωμα;* Ώρες ώρες ευχόμουν να ήμουν θηλυκό, επιθετικότατη με τα αγοράκια σίγουρη ότι θα γευόμουν άπειρες ηδονές, αλλά βλέποντας πως είναι και τα αγόρια απο την άλλη δεν προθυμοποιούμαι ιδιαίτερα. Γιατί να ασφυκτιώ στο αντιερωτικό αυτό περιβάλλον; Γιατί να επικρατεί αδιαφορία και παθητικότητα; Μάλλον οι άνθρωποι σήμερα φοβούνται να επικοινωνήσουν, φοβούνται να εμπιστευτούν, φοβούνται να γευτούν τα ίδια τους τα υγρά, φοβούνται να δούνε έξω απο τον ίδιο τους τον εαυτό, φοβούνται να εισχωρήσουν στο βασίλειο των επιθυμιών, φοβούνται οι φίλοι να αγγιχτούν μεταξύ τους, φοβάται η κοπέλα στην τάξη να απλώσει το χέρι της επάνω σου, φοβάσαι να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη, φοβάσαι απλά να ερωτευτείς... Γιατί; Γιατί έτσι είναι το σωστό, αφού το λέει το sex and the city, το singles, η μαζική έξαρση παρθενολαγνείας, το free, το cosmopolitan, ο Θέμος....κι όμως εσυ τους δημιούργησες όλους αυτούς. Μην το ξεχνάς. Λυπάμαι δεν έχει σεξ για σήμερα.

Ή μήπως έχει; Θα μπορούσε αλλά όχι. Περιορίζεται το δράμα εντός τεσσάρων τοίχων. Αυτή φορώντας ένα ριχτό μαύρο φόρεμα, φροντίζει να διαγραφούν τα στήθη της λεπτομερώς, καθότι δεν φορά στηθόδεσμο. Αρκετά διεγερτικό θα έλεγα, προσπαθώ να φανταστώ το πως είναι απο μέσα...όχι στητό γεγονός που με εξιτάρει και όχι υπερβολικά σκληρής υφής με μεγάλο τμήμα του να καλύπτεται απο την ρώγα. Θα μπορούσε να ταν σαν σε όνειρο χωρίς επιστροφή ένας ατέλειωτος μεταδοτικός οργασμός. Βέβαια εγω ως γνωστός μαλάκας δεν καταλαβαίνω τίποτα και χασκογελάω, υπαίτια; Δύο ποτήρια κρασί που ήταν αρκετά για να με βγάλουν νοκ άουτ. Την βλέπω που χαζογελά και να πλησιάζει όλο και κοντύτερα. Η απόσταση μικραίνει και οι αναπνοές μας συναντιόνται. Ο ήχος έχει ελαττωθεί στο μηδέν. Μυρίζει ωραία η αναπνοή της ας ρουφήξω όσο προλαβαίνω, σκέφτομαι και κολλάνε οι μύτες μας ενώ κοιταζόμαστε κατάματα. Αν είμαι τυχερός ίσως με αφήσει να βάλω την γλώσσα μου μέσα στο ρουθούνι της, σπάνιο να βρεις άτομο που να σου χαρίσει αυτήν την ξεχωριστή εμπειρία, σε όσες το προτείνω συνήθως με κοροϊδεύουν και δεν μου κάνουν την χάρη. Αλλά ας συνεχίσουμε... Μάλλον τις χαϊδεύω τα μαλλιά και μάλλον μου χουφτώνει το μπούτι, τα χέρια μας κάνουν κυκλικές κινήσεις, ο ένας πάνω στο σώμα του άλλου. Μάλλον η ένταση μεταξύ μας αυξάνεται, μάλλον τα χείλη μας ψιλοτρέμουν, μάλλον οι γλώσσες μας παιχνιδίζουν εκτός στόματος και μάλλον έχω πέσει κάτω απ΄το μεθύσι και ξεκινά ο ύπνος.... Καλός μαλάκας είμαι του λόγου μου. Αλλά γιατί αναρωτιέμαι; Αφού γνωρίζω καλά πως δεν με παίρνει με το αλκόολ. Τι να πει κανείς... Ως γνωστόν οι εραστές ποτέ δεν κάνουν έρωτα. *


*όσοι ξέρουν ξέρουν...


Δεν υπάρχουν σχόλια: