Dominatrix Beatdown

τίτλοι τέλους....

2011-02-08T13:45:00.000-08:00

...το ξέρω το είχα καιρό ανενεργό. έφτασε ομως η ώρα του. αβεβαιότητα και ασυνέχεια. προσπαθώ να αλλάξω ριζικά, αυτό το blog είναι ένα στοιχείο του παλιού μου εαυτού, εμου του ιδιου. Αλλάζω ριζικά όντας ο ίδιος. Σας φιλώ και ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας. Θα ξεκινήσω κάτι νέο και θα το ανακοινώσω σε σχόλιο απο κάτω.
αντιο απο μένα

φωτογραφια Anders Petersen

POST COITUM OMNE ANIMAL TRISTE EST

Αυτή η τελευταία φορά με έχει σημαδέψει...

2009-05-30T19:27:00.000-07:00

πριν ένα χρόνο και παραπάνω γραμμένο αν δεν κάνω λάθος... τμήμα 15 σέλιδου διηγήματος που δεν πρόκειται να δει άλλο μάτι εκτος του υποφαινόμενου. θα μπορούσα να το βελτιώσω κάπως αλλά πλεόν δεν έχει κανένα νόημα.έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ασχοληθώ με ανάλογη περίπτωση και είμαι σίγουρος ότι θα το τήρησω.

...Την φαντάζομαι να έρχεται πάλι ένα βράδυ, με δύο κρέπες, τακούνια και το κόκκινο φουστανάκι της. Να με ξυπνά να συζητάμε, να τρώμε, να αγκαλιαζόμαστε, να μου χαμογελά πονηρά με ηδυπαθές βλέμμα ώσπου να αρχίσουμε να φιλιόμαστε. Φιλιά γεμάτα λαγνεία και πάθος και καύλα. Ύστερα ξαπλώνει απαλά στο κρεβάτι και να μου γνέφει να έρθω από πάνω της. Της ανεβάζω το φουστάνι και μένει με το δαντελωτό στηθόδεσμο, ενώ της το βγάζω αργά, η γλώσσα μου επικεντρωμένη στα χείλη της, τα χέρια μου ψιλαφήνουν τους τέλειους κυκλικούς της γλουτούς και το πέος μου βρίσκεται σε πλήρη στύση. Ω ηδονή! Η άλλη μου παλάμη χαϊδεύει την σχισμή της μέχρι να την κατακλύσουν τα μελένια της υγρά. Θα επιθυμούσα αρκετά να την γλείψω μέχρι τελικής πτώσεως αλλά προτιμά να εισχωρήσω μέσα της. Ελάχιστα δευτερόλεπτα αργότερα κατεβάζω το εσώρουχό μου και τρίβομαι στο εφηβαίο της. Αυτό γίνεται αργά αργά, μέχρι το βογγητά της να μου δείξουν ότι με θέλει περισσότερο. Οι κραυγές γίνονται όλο και πιο ηχηρές σημάδι του ότι θέλει να βρεθώ εντός της. Μπαίνω... Συναντώ τον παράδεισο, η αίσθηση είναι τόσο δυνατή ώστε να απομονώσει κάθε άλλη σκέψη, τα μάτια μου εστιάζουν στο γλυκό της πρόσωπο, πάντα όταν πηδιόμαστε λάμπει ολόκληρη, χαμογελά και η ομορφιά της ασύγκριτη. Περνά τα χέρια της στην πλάτη μου και σφίγγει το δέρμα μου με τα νύχια της, με καυλώνει απίστευτα και με ωθεί να την χουφτώνω δυνατά μπήγοντας τα δάχτυλά μου στα κωλομέρια της. Αφού σταδιακά η ανάσα της γίνεται όλο και πιο βαθιά καταλαβαίνω πως πλησιάζει στον οργασμό. Τότε κινούμαι ταχύτερα, το φίλι μου γίνεται πιο βιαίο και χαϊδεύω το σώμα της με τον πιο ερωτικό τρόπο... η αναπνοή της εντονότερη και ένα οξύ βογκητό φέρνει την κορύφωση! Αααααχχχχ! Έχω πλημμυρίσει απο τους χυμούς της και τα σκεπάσματα έχουν υγρανθεί. Την γλείφω στα χείλη λαγνικά και την αγκαλιάζω. Με φιλά με φιλικό τρόπο και επιστρέφει σε πιο χαλαρούς ρυθμούς. Ύστερα απο λίγο την έχει πάρει ο ύπνος. Εμένα δεν με ενδιαφέρει που δεν τέλειωσα, συνεχίζω μόνος μου, βάζω τα ακουστικά και νιώθω ευτυχισμένος. Χωρίς να γνωρίζω τι με περιμένει... Λίγες μέρες μετά μου δηλώνει ότι δεν με βλέπει ερωτικά και δεν θέλει να το ξανακάνουμε. Φρίκη. Αναζητώ τα αίτια που συμβαίνει αυτό, και δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Η όλη πράξη μου άρεσε τελικά παρόλο που άργησα να το συνειδητοποιήσω. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν περίμενα μια τέτοια έκβαση. Σε καμία... Πλέον...

Ερωτικό κόμικ του Σπ. Βερύκιου στο περιοδικό Blue

2009-04-09T08:36:00.000-07:00

Ερωτικό κόμικ του Σπ. Βερύκιου στο περιοδικό Blue

Το εν λόγω έργο βρέθηκε στα χέρια μου απο τον ίδιο τον δημιουργό του (κατεβάστε το ,διαδώστε το, εκτυπώστε το,κλπ) και κατα την γνώμη μου είναι ένα απο τα καλύτερα εγχώρια ερωτικά κόμιξ. Η ιστορία είχε δημοσιευτεί στο ιταλικό περιοδικό Blue. Αν κανένας/καμία αναγνώστης είναι πρόθυμος/η να μεταφράσει ώστε να το έχουμε και στα ελληνικά τόσο το καλύτερο.

Συνειρμοί στο μετρό....

2009-03-13T10:54:00.000-07:00

(λοιπόν... για μία ακόμη φορά δημοσιεύω ένα κείμενο που είχα γράψει καιρό πριν. δεν είμαι στις καλές μου ψυχολογικά - πρωτότυπο - και δεν έχω τρελή όρεξη για γράψιμο οπότε ξεθάβω διάφορα)

Περνά ο καιρός και αναρωτιέσαι τι φταίει που κανείς δεν σε εκτιμά για αυτό που είσαι... Για ποιόν λόγο οι περισσότεροι άνθρωποι που γνωρίζεις γοητεύονται απο αυτό που αφήνει εσένα αδιάφορο. Σκέφτεσαι τι κάνεις λάθος και σταδιακά χάνεις την όποια όρεξη σου έχει απομείνει για επικοινωνία. Συμβαίνουν κατα συρροή αρκετά άσχημα και λες ε θα περάσει, τι γίνεται όμως όταν αντιλαμβάνεσαι ότι εσύ είσαι υπεύθυνος για την ύπαρξη της ρουτίνας και της όποιας “ατυχίας” και ενώ παίρνεις συνειδητά την κατάσταση στα χέρια σου βλέπεις πως για μια ακόμη φορά βαίνουν όλα προς το χειρότερο; Τι συμβαίνει πάλι; Σκέφτηκα για μια ακόμη φορά εσφαλμένα; Μπας και είναι η έλλειψη εμπειρίας; Ή η έλλειψη διανοητικής πρωτοπορίας; Και πάλι; Τι φταίει; Δεν είσαι μόνος σου φίλε μου, φταίνε και οι άλλοι και μην τους κάνεις καμία χάρη, χίμηξε και καταβρόχθισε τους αγαπητή μου καταβόθρα! Ο έρωτας είναι αβυσσαλέες κραυγές ηδονής σε απέραντα λιβάδια τρυφερότητας. Ευθύνες έχουμε όλοι μας. Υπάρχουν βέβαια και αρκετοί ηλίθιοι που θεωρούν πως ο δύσκολος δρόμος είναι πάντα ο σωστός. Ω τι γελοίος ετεροκαθορισμός θεέ μου! Αν και συνήθως οι περισσότεροι που τα λένε αυτά περιορίζονται μόνο στο να τα αναφέρουν δείχνοντας ότι ψάχνουν θαυμαστές. Τόσο έλλειψη επαφής ώστε να ικανοποίησε απο το ψέμα; (Αφού γνωρίζεις κατα βάθος πως όσο τα λες αυτά άλλο τόσο τα εκτιμά κι ο συνομιλήτης που κουνάει το κεφάλι αμέριμνος! Δεν έχει νόημα κάτι τέτοιο! Για ρώτα με ρε, αν κάνει κρύο εξω! Αφού δεν το πιστεύεις γιατί το ρωτάς;;;;;; Αφού δεν σε ενδιαφέρει το πως περνάω, το τι κάνω, γιατί με χαιρετάς;;;;;;;; Δεν σε χαιρετάω ρε μαλάκα με τίποτα! Που να χτυπάς τον κώλο σου κάτω σαν το χταπόδι της θάλασσας!) Την παραπάνω συλλογιστική την έχω χρησιμοποιήσει ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν και τώρα που την παρατηρώ μου φαίνεται ιδιαιτέρως αγενέστατη, δεν είναι υπεύθυνος ο άλλος όταν εγώ έχω νεύρα. Έχουν δημιουργηθεί αρκετές παρεξηγήσεις επειδή δεν χαιρετάω και δεν μιλάω σε άτομα που γνωρίζω ή κάνω παρέα όταν είμαι νευριασμένος, πλέον το έχω ξεπεράσει όμως και είμαι ευτυχισμένος για αυτό.

Κατα τα άλλα σήμερα μου περνά απο το μυαλό να μην σηκώσω κανένα τηλέφωνο. Στέκομαι απέναντί του και το κοιτάω. Βαρετό το να είσαι τηλέφωνο, απλά κάθεσαι και τσιρίζεις όταν σε χτυπά το μικρής τάσεως ρεύμα του ΟΤΕ. Κι όμως χτυπάει! Χτυπάει μια, χτυπάει δύο,χτυπάει τρεις...Τα σαδιστικά γουρούνια του οτε βασανίζουν το τηλέφωνο μου με ηλεκτροσόκ! Να το σηκώσω και να το σώσω; Δεν ξέρω ποιός μπορεί να είναι αν και κρυφά ελπίζω μια φίλη, αλλά όχι. Κατα πάσα πιθανότητα κανας γκάλοπ κατεργάρης. Κι αν όχι; Θυμάμαι μια φορά που άκουσα μια φωνή που μου πρόσφερε χαρά. Όμως δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που διαφημίσεις με ταλαιπωρούσαν άσκοπα. Αρκετά όμως χτυπά ακόμη και βρίσκομαι απέναντί του. Απλώνω το χέρι μου να το σηκώσω... Ο τόνος που ακούγεται επιβεβαιώνει ότι ο επίδοξος συνομιλητής μου το έκλεισε. Δεν μας χέζει λέω εγώ;

Αναθεωρώ. Ντύνομαι στα γρήγορα και ξεκινώ για κέντρο. Δεν μπορώ να κάτσω άλλο μέσα. Στο δρόμο τηλεφωνώ σε μια άλλη φίλη. Σκοπεύουμε να ακούσουμε μουσικές απο νωρίς μέχρι αργά. Ύστερα απο λίγο αποφασίζει να περάσω απο το σπίτι και να καταναλώσουμε αλκοολ προ της εξόδου. Δεν έχω και την καλύτερη σχέση με τον αλκοολ τώρα που το σκέφτομαι αλλά γιατί όχι; Μπαίνω στον ηλεκτρικό. Πάνω μου μουσική ούτε για δείγμα. Παρατηρώ τους γύρω μου, δυο βλαμμένα απο απέναντι αναρωτιούνται πως είμαι έτσι – λες και δεν σας άκουσα – σκέφτηκα να τους απαντήσω τίποτα αλλά λέω άστο καλύτερα, ας κρατήσω την ενέργειά μου να την επενδύσω τουλάχιστον κάπου που να αξίζει. Βικτώρια, εδώ είμαστε. Αλήθεια πόσο θα ήθελα να βρισκόμουν με μία κοπέλα που να ονομάζονταν Βικτώρια... ή Έρρικα, ή Άρτεμις ή Άλκηστη ή έστω Ηρώ. Εννοείται πως ονόματα τύπου Ντίνα, Γιάννα, Γεωργία, Σπυριδούλα, Αντωνία,Τασούλα,Βαρβάρα, Βασίλω απορρίπτονται λόγω ισχυρής αντιφετιχιστικής φόρτισης. Για στάσου ξέχασα το Ράνια, Κατερίνα, Αλεξάνδρα, Σόνια, Τόνια, Τάνια, τι υπέροχα ονόματα! Κρύβουν αναμφισβήτητα κάτι το ερωτικό μέσα τους. Αλεξάνδρα για παράδειγμα, ξανθιά με μπούκλες,δίχως στήθος με ανοιχτούς ώμους, άγριες διαθέσεις,διαπεραστικό βλέμμα και ιδιαίτερη αδυναμία στο γράψιμο. Ηρώ, παχουλούλα με καμπύλες, ναζιάρικη φωνή, χαμογελαστή και καλλιεργημένη μουσικά. Ενώ το Βασίλω: Απολίτικο ον, με προγούλια που λατρεύει να περνά τον χρόνο της σε γκλαμούρ καφετέριες, βαμμένη σαν κλόουν ακούγοντας χατζηγιάννη: Η miss ασημαντότητα 2009!!! Η την Τασούλα; Που την πας αυτήν; Κνιτοειδές οπαδός τσακνή και μαχαιρίτσα, με ταγάρια και σαλβάρια έχοντας αφιερώσει την παρθενιά της στον Στάλιν και τον Τσε μοιράζει Ριζοσπάστη. Μακριά διάολεεεεε! Aηδίασα μόνο και μόνο στην σκέψη! Πωπω! Κάτι πρέπει να κάνω με αυτούς τους συνειρμούς επιτέλους.

Αρκετή ώρα ακόμη για Πειραιά. Παρατηρώ τους γύρω μου προσπαθώντας να περιορίσω τους συνειρμούς. Το αγόρι απέναντι ως άλλος ηλίθιος, δοκιμάζει να τραβήξει το βλέμμα της μπροστινής αφήνοντας να παίζει φτηνιάρικο τεκνόμπιτο στο μέγιστο της έντασης του κινητού...παρόλα αυτά η φίλη μας δεν δείχνει να ανταποκρίνεται στο ερωτικό του κάλεσμα αδιαφορώντας και συνεχίζοντας παράλληλα την ανάγνωση του free. Μάλλον αναζητεί κάποιον περισσότερο μοδάτο με γλυκό πρόσωπο, σφιχτούς κοιλιακούς και προσεγμένο styling όπως επιβεβαιώνει και η συντάκτρια του εν λόγω άρθρου. Αλλά όπως το κόβω με την χαρά θα μείνει καθώς τα επιπλέον της κιλά και τα φτηνά της ρούχα θα λειτουργήσουν ως τροχοπέδη στην εξεύρεση του συγκεκριμένου ερωτικού ταιριού. Και αναρωτιέσαι μετά τις πταίει; Δεν λέω πταίει και το ζώον που για να προσέξει κοπέλα πρέπει να είναι η άλλη σαν πορνοσταρ και απο προσωπικότητα μηδέν αλλά φταίει και αυτή που βολεύει τον εαυτό της με το να αναπαράγει την συγκεκριμένη μαλάκυνση και να μην κάνει τίποτα. Καημένοι άνθρωποι αφήνεστε στα ύπουλα πλοκάμια του θεάματος! Θλιμμένοι εραστές θα ζείτε άραγε ως το επόμενο ξημέρωμα;* Ώρες ώρες ευχόμουν να ήμουν θηλυκό, επιθετικότατη με τα αγοράκια σίγουρη ότι θα γευόμουν άπειρες ηδονές, αλλά βλέποντας πως είναι και τα αγόρια απο την άλλη δεν προθυμοποιούμαι ιδιαίτερα. Γιατί να ασφυκτιώ στο αντιερωτικό αυτό περιβάλλον; Γιατί να επικρατεί αδιαφορία και παθητικότητα; Μάλλον οι άνθρωποι σήμερα φοβούνται να επικοινωνήσουν, φοβούνται να εμπιστευτούν, φοβούνται να γευτούν τα ίδια τους τα υγρά, φοβούνται να δούνε έξω απο τον ίδιο τους τον εαυτό, φοβούνται να εισχωρήσουν στο βασίλειο των επιθυμιών, φοβούνται οι φίλοι να αγγιχτούν μεταξύ τους, φοβάται η κοπέλα στην τάξη να απλώσει το χέρι της επάνω σου, φοβάσαι να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη, φοβάσαι απλά να ερωτευτείς... Γιατί; Γιατί έτσι είναι το σωστό, αφού το λέει το sex and the city, το singles, η μαζική έξαρση παρθενολαγνείας, το free, το cosmopolitan, ο Θέμος....κι όμως εσυ τους δημιούργησες όλους αυτούς. Μην το ξεχνάς. Λυπάμαι δεν έχει σεξ για σήμερα.

Ή μήπως έχει; Θα μπορούσε αλλά όχι. Περιορίζεται το δράμα εντός τεσσάρων τοίχων. Αυτή φορώντας ένα ριχτό μαύρο φόρεμα, φροντίζει να διαγραφούν τα στήθη της λεπτομερώς, καθότι δεν φορά στηθόδεσμο. Αρκετά διεγερτικό θα έλεγα, προσπαθώ να φανταστώ το πως είναι απο μέσα...όχι στητό γεγονός που με εξιτάρει και όχι υπερβολικά σκληρής υφής με μεγάλο τμήμα του να καλύπτεται απο την ρώγα. Θα μπορούσε να ταν σαν σε όνειρο χωρίς επιστροφή ένας ατέλειωτος μεταδοτικός οργασμός. Βέβαια εγω ως γνωστός μαλάκας δεν καταλαβαίνω τίποτα και χασκογελάω, υπαίτια; Δύο ποτήρια κρασί που ήταν αρκετά για να με βγάλουν νοκ άουτ. Την βλέπω που χαζογελά και να πλησιάζει όλο και κοντύτερα. Η απόσταση μικραίνει και οι αναπνοές μας συναντιόνται. Ο ήχος έχει ελαττωθεί στο μηδέν. Μυρίζει ωραία η αναπνοή της ας ρουφήξω όσο προλαβαίνω, σκέφτομαι και κολλάνε οι μύτες μας ενώ κοιταζόμαστε κατάματα. Αν είμαι τυχερός ίσως με αφήσει να βάλω την γλώσσα μου μέσα στο ρουθούνι της, σπάνιο να βρεις άτομο που να σου χαρίσει αυτήν την ξεχωριστή εμπειρία, σε όσες το προτείνω συνήθως με κοροϊδεύουν και δεν μου κάνουν την χάρη. Αλλά ας συνεχίσουμε... Μάλλον τις χαϊδεύω τα μαλλιά και μάλλον μου χουφτώνει το μπούτι, τα χέρια μας κάνουν κυκλικές κινήσεις, ο ένας πάνω στο σώμα του άλλου. Μάλλον η ένταση μεταξύ μας αυξάνεται, μάλλον τα χείλη μας ψιλοτρέμουν, μάλλον οι γλώσσες μας παιχνιδίζουν εκτός στόματος και μάλλον έχω πέσει κάτω απ΄το μεθύσι και ξεκινά ο ύπνος.... Καλός μαλάκας είμαι του λόγου μου. Αλλά γιατί αναρωτιέμαι; Αφού γνωρίζω καλά πως δεν με παίρνει με το αλκόολ. Τι να πει κανείς... Ως γνωστόν οι εραστές ποτέ δεν κάνουν έρωτα. *

*όσοι ξέρουν ξέρουν...

OAKKE style

2008-12-20T21:24:00.000-08:00

Πολλά έγιναν αυτό τον μήνα και το dominatrix beatdown δεν έμεινε προφανώς άπραγο. Θλίψη οργή αλλά και ενεργητικότητα το στοιχειώνουν. Τα συναισθήματα πολλά και η εναλλαγή τους συχνή. Μέσα από αυτόν τον πανικό όμως δεν χάνει το χιούμορ του και με την σειρά του προτείνει:

Αναδημοσίευση από www.womenonly.gr για μια νέα προσέγγιση του επαναστατικού styling:

Όπως σε κάθε δραστηριότητα, οι ενδυματολογικές επιλογές σου πρέπει να βασίζονται στις ειδικές απαιτήσεις της περίστασης. Αν σκέφτεσαι να συμμετάσχεις σε διαδήλωση, η ελευθερία κίνησης, η προστασία από τις καιρικές συνθήκες και τα χημικά, όπως και η πρόβλεψη για ενδεχόμενη σύλληψη είναι οι παράμετροι που θα κατευθύνουν όλο το στάιλινγκ.

Ένα χαριτωμένο σινιόν θα σε βολέψει
περισσότερο από κάθε άλλο χτένισμα.

Ωστόσο, το αυξημένο ενδεχόμενο να φωτογραφηθείς σε ανύποπτη στιγμή, εν δράσει και το πρόσωπο σου να κάνει τον γύρο του κόσμου μέσω των ειδησεογραφικών πρακτορείων είναι ένας ακόμη λόγος για να μπεις στον κόπο να συνδυάσεις την κομψότητα και την πρακτικότητα.

Έτσι, για να μην σπας το κεφάλι σου σε σχέση με το τι είναι όμορφο και ταυτόχρονα κοινωνικά αποδεκτό σε μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας, μελετήσαμε το θέμα σε βάθος και καταλήξαμε στις παρακάτω προτάσεις που σίγουρα θα διευκολύνουν τις επιλογές σου.

Το σημείο κλειδί είναι η καταπολέμηση της λιπαρότητας που προσελκύει τα δακρυγόνα και μπορεί να κάνει τη ζωή σου πραγματικά δύσκολη. Γι' αυτό, πριν ξεκινήσεις από το σπίτι, φρόντισε να κάνεις ένα καλό μπάνιο και λούσιμο, με κάποιο κανονικό σαπούνι αντί για αφρόλουτρο. Αυτή τη φορά μην βάλεις κρέμα σώματος, αλλά οπωσδήποτε μην ξεχάσεις το αποσμητικό σου, που ιδανικά πρέπει να είναι και αντιϊδρωτικό.

Μαλλιά: οποιοδήποτε μαζεμένο στυλ είναι κατάλληλο, αρκεί να εξασφαλίζει ότι δεν περισσεύει τίποτα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για λαβή. Αυτό σημαίνει ότι, δυστυχώς, πρέπει να ξεχάσεις για λίγο τις κοτσίδες και τα ξέμπλεκα μαλλιά στους ώμους, όπως και κάθε ενδιάμεσο στυλ, τύπου Έιμι Γουάινχαουζ.

Ένα χαλαρό ή σφιχτό σινιόν, ψηλά στην κορυφή του κεφαλιού ή χαμηλά στον αυχένα είναι ό,τι πρέπει και συμβαδίζει απόλυτα με την φετινή μόδα. Μπορείς να στολίσεις το χτένισμα με όποιο αξεσουάρ σου αρέσει και συνηθίζεις, αρκεί να είναι αρκετά σταθερό και να μην σε εμποδίζει να καλύψεις το κεφάλι αν χρειαστεί.

Μακιγιάζ: μπορεί να ακούγεται αστείο, αλλά επιβάλλεται! Όσο καλύτερα βαμμένη είσαι, τόσο περισσότερη προστασία αποκτάς απέναντι στα δακρυγόνα. Ωστόσο, προσοχή: όλο το μακιγιάζ πρέπει να γίνει μόνο με προϊόντα σε σκόνη, χωρίς λιπαρά στοιχεία. Μια πολύ ελαφριά κρέμα, εφόσον τη χρειάζεσαι, χωρίς ίχνος λιπαρότητας, είναι η μεγαλύτερη παραχώρηση που μπορείς να κάνεις, μαζί με ένα μολύβι χειλιών, από κερί μέλισσας κατά προτίμηση. Από κει και πέρα ό,τι μπει από πάνω πρέπει να έχει τη μορφή πούδρας ή σκιάς.

Εννοείται ότι το υγρό μέικαπ και το κονσίλερ απαγορεύονται, αλλά μπορείς να χρησιμοποιήσεις σταθερή πούδρα 2-1 που θα καλύψει οποιαδήποτε ατέλεια.

Το περίγραμμα των ματιών γίνεται άψογα με σκούρα σκιά και λεπτό πινελάκι, ή μπατονέτα για τ' αυτιά, ενώ για χρώμα στα χείλη μπορείς να βάλεις κάποιο σκούρο ρουζ σε σκόνη που θα απλώσεις με λίγο βαμβάκι, ή και με τα δάχτυλα. Περιττό να πούμε ότι η μάσκαρα πρέπει να είναι αδιάβροχη...

Μάτια: γενικώς τα γυαλιά, είτε οράσεως είτε ηλίου, είναι προστατευτικά για τα μάτια και χρησιμεύουν πολύ στη συγκεκριμένη περίπτωση. Αλλά ιδιαίτερα, αν συνηθίζεις να φοράς φακούς επαφής, άσε τους στο σπίτι και φόρα οπωσδήποτε τα γυαλιά σου! Οι φακοί επαφής είναι πολύ επικίνδυνοι σε περίπτωση που εκτεθείς σε δακρυγόνα γιατί μπορεί να σου προκαλέσουν ανεπανόρθωτη βλάβη στα μάτια. Σ' αυτή την περίπτωση, αν ξεχαστείς με τους φακούς, φρόντισε να τους αφαιρέσεις αμέσως μόλις αντιληφθείς ότι επίκειται επίθεση, ή το συντομότερο δυνατό αμέσως μετά, προσέχοντας τα χέρια σου να είναι απολύτως καθαρά. Διαφορετικά, ζήτα από κάποιον με καθαρά χέρια να σε βοηθήσει και στη συνέχεια ξέπλυνε καλά τα μάτια με νερό, ή τεχνητά δάκρυα.

Ρούχα: οτιδήποτε άνετο και βαμβακερό είναι ιδανικό. Τα βαμβακερά υφάσματα και τα φυσικά υλικά (μαλλί, λινό, μετάξι) είναι καλύτερα από συνθετικά (νάιλον, ασετάτ, βινύλ κ.λπ. που χρησιμοποιούνται σε αντιανεμικά, αδιάβροχα κ.λπ.) γιατί δεν αλλοιώνονται από τα χημικά. Το ίδιο καλά είναι και τα δερμάτινα μπουφάν, αλλά είναι πολύ ακριβότερα και δεν αξίζει να τα εκθέσεις σε τέτοιες συνθήκες. Αθλητικές φόρμες, τζιν και παντελόνια εκστρατείας είναι σίγουρες επιλογές, ενώ από πάνω καλύτερα να προτιμήσεις τα φούτερ και τα t-shirts με μακριά μανίκια. Η κουκούλα του φούτερ μπορεί να φανεί πολύ χρήσιμη στην περίπτωση που χρειάζεται να καλύψεις τα μαλλιά σου για να τα προστατέψεις από τα χημικά, ενώ το φερμουάρ σου επιτρέπει να κουμπωθείς στα γρήγορα για να προστατέψεις το δέρμα σου από την ίδια αιτία.

Παπούτσια: η περίσταση επιβάλει ίσια, κλειστά, δετά, βολικά παπούτσια, κατάλληλα για τρέξιμο. Οποιοδήποτε αθλητικό, ή ήδη μαλακωμένο ορειβατικό μποτάκι σου αρέσει, είναι μια χαρά. Οτιδήποτε άλλο μπορεί να περιμένει στην ντουλάπα. Γόβες και μπαλαρίνες, ανεξαρτήτως σχεδίου και ύψους τακουνιού είναι απαγορευτικά για τη δουλειά που συζητάμε.

Αξεσουάρ: είναι περιττό βάρος και έννοια. Αντίθετα, ένα σφιχτοϋφασμένο βαμβακερό μαντήλι ή πασμίνα μπορεί να δώσει το απαραίτητο χρώμα στην εμφάνισή σου και αν χρειαστεί να δεθεί σφιχτά στο πίσω μέρος του κεφαλιού για να προστατέψει τη μύτη και το στόμα σου από τα δακρυγόνα.

Τσάντα: η τσάντα φάκελος και οποιοδήποτε άλλο τσαντάκι δεν διαθέτει αρκετά μακρύ λουρί για να κρεμαστεί στους ώμους, είναι εκτός θέματος. Ιδανικό είναι το ελαφρύ σακίδιο και σαν δεύτερη επιλογή, οι τσάντες τύπου "ταχυδρόμος" που κρέμονται στο ύψος του γοφού, περασμένες χιαστί απ' τον ώμο.

Όποια τσάντα κι αν διαλέξεις, φρόντισε να την γεμίσεις με τον κατάλληλο εξοπλισμό. Η ταυτότητα, τα κλειδιά, λίγα χρήματα για εισιτήρια, νερό και κάποιο σνακ είναι ανάμεσα στα βασικά. Χαρτί και στυλό για σημειώσεις μπορεί να φανούν πολύ χρήσιμα, όπως και οποιαδήποτε φάρμακα μπορεί να παίρνεις σε σταθερή βάση, όπως αντιϊσταμινικά, αντιβιοτικά κ.λπ. Σίγουρα, ένα μπουκαλάκι νερό δεν πρέπει να σου λείπει, όπως και μερικές αλλαξιές σερβιέτες, ή ταμπόν για την περίπτωση που είσαι αδιάθετη ή περιμένεις περίοδο. Επίσης καλό θα ήταν να έχεις και μια αλλαξιά εσώρουχα, ένα καθαρό t-shirt κι ένα έξτρα μαντήλι μέσα σε ξεχωριστά νάιλον σακουλάκια για να μπορείς να αλλάξεις το ταχύτερο αν τα ρούχα σου βραχούν για οποιονδήποτε λόγο.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμη κι αν δεν είσαι κατάλληλα προετοιμασμένη, πρέπει να ξέρεις ότι έχεις κάθε δικαίωμα να εκφράζεις την αντίθεσή σου με ειρηνικό τρόπο. Αλλά σε καμιά περίπτωση μην εμπλακείς σε βίαια επεισόδια ή σε οποιαδήποτε μορφή φθοράς ξένης περιουσίας, ή κλοπής, ακόμα κι αν οι φίλοι σου, η παρέα σου ή η ομάδα σου σε προτρέπουν διαφορετικά. Να θυμάσαι ότι αυτού του είδους οι συμπεριφορές στρέφονται τελικά ενάντια στον σκοπό σου και είναι αντίθετες στην αρχή της δημοκρατίας που είναι ο σεβασμός για τους άλλους, ακόμη κι αν έχουν διαφορετική γνώμη από εμάς.

OAKKE ή θάνατος!

Και μακράν δε μπεστ, η ανακοίνωση της ΟΑΚΚΕ (που ειλικρινά δεν έχω καταλάβει ακόμη αν πρόκειται για τρολάρισμα ή υπαρκτά πρόσωπα)

Ανακοίνωση της ΟΑΚΚΕ

Ο δολοφονικός πυροβολισμός κατά του μαθητή στο Περιστέρι έρχεται σαν συνέχεια της μεγάλης προβοκάτσιας που ξεκίνησε, μετά τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή από τον ειδικό φρουρό, με τον εμπρησμό της Αθήνας στις 7 και 8/12 και δεν μπορεί από πολιτική άποψη παρά να έχει μόνο ένα στόχο: Να δώσει μια πελώρια ώθηση στο σχέδιο του μετώπου ΣΥΝ-ψευτοΚΚΕ-ΛΑΟΣ να θέσει ζήτημα σχημάτων ανοιχτής ή έμμεσης «οικουμενικής» διακυβέρνησης, όπως Συμβούλιο αρχηγών για «εθνική λύση στην κρίση» ή για οικουμενικές κυβερνήσεις «εθνικής σωτηρίας», ή για διακομματικό έλεγχο της αστυνομίας (που ουσιαστικά πρότεινε ο ΣΥΝ). Με αυτόν τον τρόπο τα τρία μικρά κόμματα θέλουν να υποχρεώσουν τα δύο μεγάλα πλειοψηφικά κόμματα να εφαρμόσουν τη δικιά τους κοινή αντιευρωπαϊκή και φιλορώσικη πολιτική γραμμή συνολικά ή σε μερικούς καίριους τομείς. Για να πετύχουν αυτό το στόχο το ψευτοΚΚΕ και ο ΣΥΝ αξιοποιούν τις αγωνιστικές διαθέσεις του λαού, ιδιαίτερα της νεολαίας ενάντια στον αστυνομικό εκφασισμό, τις οποίες βάναυσα και καπελώνουν και προβοκάρουν και προδίδουν.

Αθήνα 18/12/2008

Μόνιμο δάκρυ το μαρτύριο ή αλλιώς εκούσια απώθηση.

2008-10-14T10:02:00.000-07:00

Μόνιμο δάκρυ το μαρτύριο ή αλλιώς εκούσια απώθηση.

(το κείμενο που ακολουθεί είχε γραφτεί σχεδόν δύο χρόνια νωρίτερα, δυστυχώς τον τελευταίο καιρό δεν έχω έρθει αντιμέτωπος με καμία περίσταση που να με εμπνεύσει)

Και στέκεται εκεί... μπροστά μου. Την παρατηρώ. Το έχω κάνει πολλές φορές στο παρελθόν αλλά ήταν αλλιώς. Σίγουρα. Διαφορετικά. Την θυμάμαι που μου χαμογέλαγε, αυτό το χαμόγελο της... τα κατάλευκα της δόντια λαμποκοπούσαν κι εγώ με την σειρά μου γελούσα, πήγαινα δίπλα της την αγκάλιαζα,της έγλυφα τους κυνόδοντες και ανταλλάσσαμε ταχύτατα φιλιά, φιλιόμασταν σαν παιχνίδι συνεχώς μέχρι που μας τέλειωνε το σάλιο. Την ταχύτητα σιγά σιγά την αντικαθιστούσε το πάθος, η ανάσα βάραινε, σταδιακά, τα χέρια μας απασχολημένα. Εκείνη μου χάιδευε την μέση με αργό ρυθμό ώσπου το χέρι της να καταλήξει στο μπούτι μου. Τα δάχτυλα μου να πιέζουν τα παχιά κι ανασηκωμένα της οπίσθια, να μην τα χορταίνω καθόλου, σιγά σιγά και οι δυό μου παλάμες να ψηλαφίζουν μανιωδώς τον υπέροχο αυτό κώλο. Καταλάβαινα πως το απολάμβανε απο την αναπνοή της,καταλάβαινα πως γούσταρε απο το κορμί της που με τρυφερότητα τριβόταν πάνω στο δικό μου, η καύλα υπέρτατη παρόλο που φορούσαμε ρούχα. Και τους δυό μας διακατείχε, γινόμασταν θέαμα και ενοχλητικοί για τους γύρω αλλά δεν υπήρχανε, υπήρχα μόνο εγώ αυτή κι ο έρωτάς. Τα χέρια μου ανεβοκατέβαιναν στο κορμί της άρχιζε να βογγά σιγά σιγά αλλά όταν πλησίαζα την σχισμή της με συνέφερε καθώς δεν ήμασταν μόνοι. Άπλωνε την παλάμη της πάνω απο το παντελόνι μου ακουμπώντας το σηκωμένο μου πέος, δεν άντεχα, δεν άντεχα... Της ανταπέδιδα φιλιά στον λαιμό χωρίς να της αφήσω σημάδια όμως. Τα σώματα μας παρέμεναν ενωμένα, ο ένας πίεζε τον άλλο με σκοπό να έρθει πιο κοντά. Ώρες ώρες σκεφτόμουνα μήπως σε μια φάση ενωνόμασταν σε ένα σώμα βρισκόμενο σε μόνιμη κατάσταση οργασμού.

Τώρα είμαστε μόνοι μας στο δωμάτιο, το στόμα μου κολλημένο στον ώμο της, στον τέλειο αυτό ώμο, στον ώμο που βλέπω και καυλώνω, στον ώμο που εύχομαι να έχω, στον ώμο που δεν μπορώ πια να γευτώ. Θέλει να της προσφέρω χάδια, θέλει να την έχω αγκαλιά, θέλει να βρίσκεται ανάμεσα στα χέρια μου, θέλει τα πόδια μας να μπερδεύονται μεταξύ τους ενώ οι γλώσσες μας να παιχνιδίζουν. Η δικιά μου όμως ήθελε να την συντροφεύουν τα σαρκώδη της χείλια... αρκετά όμως, τώρα με δαγκώνει και πονάω δεν έχω καταλάβει αν μου αρέσει ή όχι, εν μέρει το βρίσκω ερεθιστικό πάντως αλλά ωφέιλω να παραδεχτώ πως είναι υπέροχο το αισθητικό αποτέλεσμα. Ύστερα απο όλη αυτήν την ιστορία απολαμβάνω να χαζεύω στον καθρέπτη τα πρησμένα κατακόκκινα χείλια μου. Μετά έρχεται κι αυτή, είμαστε και οι δύο γυμνοί και βλέπουμε τα είδωλα μας. Το χέρι μου στο στήθος της, ένας λιπώδης λοφίσκος επενδυμένος με μαλακό δέρμα και μια σκληρή σκουρόχρωμη ρώγα η οποία καλύπτει το ένα τέταρτο του βυζιού. Αρχικά την περιεργάζομαι με το χέρι (μπορεί και να πονάει αλλά μέχρι στιγμής δεν μου έχει πει κάτι τέτοιο) αμέσως μετά το αντικαθιστά η γλώσσα. Προσπαθώ να το χώσω στο στόμα μου ολόκληρο αλλά με πνίγει. Δεν με αφήνει να πάρω ανάσα. Βάζω όσο μπορώ αλλά δεν καταφέρνω να ρουφήξω και το υπόλοιπο. Ταυτόχρονα το χέρι μου κάτω την τρίβει συνεχόμενα χωρίς σταματημό. Κάθεται απο πάνω μου και εφαρμόζω την γλώσσα μου στην σχισμή της, θέλω να ρουφήξω όλα της τα υγρά να της δωρίσω το καλύτερο της οργασμό να την ακούσω να βογγάει και να σπαράζει απο ηδονή. Νιώθω πως το αιδοίο της θα με καταπιεί, πνίγομαι απο ορισμένα τριχίδια αλλά αυτό δεν με απασχολεί το μόνο που με ενδιαφέρει είναι η δική της καλοπέραση. Τα υγρά της έχουν κατακλύσει το στόμα μου και τρέχουν στα μάγουλά μου δεν μπορώ να σκουπιστώ γιατί θα την αφήσω χωρίς να έχει τελειώσει έστω και για λίγο. Ταυτόχρονα σκύβει με τρόπο και με βάζει στο στόμα της. Το γνωρίζει πως με τρελαίνει αλλά είμαι πεπεισμένος ότι θα μείνω συγκεντρωμένος στον δικό μου ενεργητικό ρόλο του στοματικού έρωτα. Κι όμως νικάω βογκά όλο και πιο έντονα, τεντώνεται πάνω βαριανασαίνει και πλέον ο υγρός χείμαρρος έχει κατακλύσει το κάτω μέρος του προσώπου μου. Πλέον η ηδυπάθεια έχει χαθεί απο μέρους της...

Κοκκινοσκουφιτσα "she beats me harder than any kind of guy"

2008-09-08T02:44:00.000-07:00

Η ακόλουθη ιστορία είναι δημιουργία μιας αγαπητής φίλης, που μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε κι αποφάσισα να την αναδημοσιεύσω. Απο όσο γνωρίζω η αγαπητη φίλη δεν έχει εκφραστεί συγγραφικά πουθενά αλλού εκτός απο το ημερολόγιο της, οπότε το παρόν κείμενο αποτελεί το ξεπαρθένιασμα. Της εύχομαι μια καλή "σταδιοδρομία".

Παιχνιδι φοβου και ποσο διατεθιμενος εισαι σε συγκεκριμενα χρονικα και τοπικα πλαισια να ξεπερασεις τα εσχατα ορια σου

CHAPITRE 1

Μια φορα και εναν καιρο ζουσε στην μεγαλη πολη ενα κοριτσακι με μαυρα μαλλια και πρασινα ματια.ειχε μια οικογενεια με δυο αδερφους και πολλα κατοικιδια.φοραγε παντα μια ασημενια καρδουλα στο λαιμο και ειχε ζωγραφισει με ενα μαχαιρι αλλη μια στο γοφο τησ.στην πολη ζουσε μεσα στο καυσαεριο περικυκλωμενη απο βιβλια και μορφωμενους ανθρωπους.κοιμοταν το πρωι και ζουσε τη νυχτα.καποια στιγμη δεν αντεχε αλλο τα αυτοκινητα,τη σαπιλα,τη βρωμα και το αλκοολ και αποφασισε να κατεβει στο χωριο της οπου ειχαν αποσυρθει οι γονεις της.να φυγει μακρια απο τα παντα και να καθαρισει τα πνευμονια της.εφυγε λοιπον τρεχοντας.

"Πατερ συγχωρεστε με γιατι αμαρτησα".επινα μεχρι τισ 6,δεν νομιζω οτι εχω καταφερει ακομη να ξεκαυλωσω απο τα παιχνιδια που ξεκινησα χθες το βραδυ και ηρθα κατευθειαν στην εκκλησια.η μονη εντολη που δεν εχω παραβιασει ειναι αυτη που λεει 'μην σκοτωσεις' και σκοπευω να το δοκιμασω και αυτο καποια στιγμη.οι γονεις μου μου φερνουν αναγουλα.επιθυμω διακαως να αυτοκτονησω και λιποψυχω παντα au dernier moment.Δεν ξερω τι ειναι συνειδηση παντως εγω δεν εχω. Μ'αρεσει να βαζω τον εαυτο μου σε πειρασμο αλλα περισσοτερο τους αλλους. Θελω να υποτασσω οτι δεν μπορω να ελεγξω και δεν νομιζω οτι υπαρχει κατι που μπορει να με συγκινησει η να με σοκαρει ιδιαιτερα αμα εκτεινεται εκτος του εαυτου μου. Και ειμαι μολις 16. Kλασσικη εφηβεια η οχι, μου χει γαμησει την ψυχολογια.

Το σπιτακι της στο χωριο ηταν βαθια χωμενο μεσα στο δασος στα συνορα με το βουνο.το κοριτσακι εβγαινε απο το σπιτι μονο για να δουλεψει στο κρεοπωλειο του θειου της, Καθε βραδυ μεχρι τα μεσανυχτα. μετα πηγαινε βολτα στις τοπικες ταβερνες και στα ξεπεσμενα κωλομπαρα που ειχαν φτιαξει γυρω γυρω γυρω.

Χαραματα ξεκινησαμε για την εκκλησια και ο αδερφος μου ηταν ακομη μεθυσμενος,μεθυσμενος ετων 15,και κατι ελεγε που κανεις μας δεν καταλαβαινε ενω οι γονεις μου εκαναν οτι δεν εβλεπαν και οτι δεν ακουγαν. Εγω ελαχιστη σημασια εδινα γιατι ειχα μολις περασει μια απο τις πιο επιπονες και ενθουσιωδεις βραδιες της ζωης μου.ο αλλος μου αδερφος δεν ηρθε και καλυτερα γιατι παντα κατι του ξεφευγε.αν ειμασταν στο πολεμο απλα θα με εδειχνε χωρις καν να κανει τον κοπο να φορεσει κουκουλα.

Μια μερα η μαμα της της ειπε"μηπως επειδη εγω δεν μπορω να περπατησω γινεται να κατεβεις στη λάικη να μου παρεις λιγα λεμονια?". Το κοριτσακι δεν ειχε ξανακατεβει στο χωριο το πρωι και σαστισε αλλα δεχτηκε με προθυμια.στο χωριο ολοι ηταν συγγενεις της με τον εναν η τον αλλον τροπο και ετσι παντα καποιος την σταματαγε για να την ρωτησει τα νεα των γονιων της,για τα μαυρα της πια μαλλια,'που πηγαν οι ξανθιες της μπουκλες',καθως και για το σημαδεμενο της 'σωματακι'.

Κανεις γνωριζει το εργο του διαβολου απο τα ροζ μαγουλα,τα βρωμικα χερια,και το αιμα που σταζει απο την μυτη του. Γυρισαμε απο την εκκλησια μονο για να ξαναπεσουμε σε βαθυ αναρρωτικο ληθαργο και να ξυπνησουμε με φριχτο πονοκεφαλο. Αλκοολ απο την μυτη και αγριοτητες. Αυτο ειναι το χωριο μου πισω απο τους πρασινους λοφους και τους γαλαζιους καταρρακτες. Ομορφια τοπιου και φρικτη παραδοση στις αθλιοτητες. Και εδω τα πουλια παντα τραγουδουν.

Περνωντασ απο ολα τα μαγαζια ξεχωρισε ενα που εμοιαζε με ενα ολοκαινουριο γυαλινο γιγαντιο κουτι.απο τις βιτρινες διεκρινε στον πρωτο οροφο μεγαλα μηχανηματα απο μεταλλο και απο πλαστικο ενω στον δευτερο δεν ηταν παρα ενα ψευτικο σπιτι με χιλιαδες φωτιστικα να κρεμονται απο το ταβανι. Με το μπλε της σακιδιο στον ωμο και τα βρωμικα παιδικα της σανδαλια πλησιασε δειλα την εισοδο. Ολα ηταν τοσο καλογυαλισμενα και την εκαναν να φαινεται ακομη πιο φθαρμενη. Μεσα απο τα καλωδια προβαλλε μια τρομακτικη λεπτη φιγουρα και την κοιταξε σαν να την γνωριζε καλυτερα απο τον καθενα και να την ειχε χασει καποτε χωρις λογο.

Φανηκε τοσο ξαφνιασμενος που εκανε το κοριτσακι να νιωσει αβολα και να αρχισει να κουναει τα χερια του με πολυ περιεργο τροπο.την περιεργαζοταν χωρις ιχνος διακριτικοτητας, ανεβοκατεβαζοντας διαρκως την ματια του. Ειχε αυτο το πολυ ομορφο επιπεδο σωμα, μαυρισμενο απο την δουλεια και ξεχωριζαν τα ματια του και το υπαινικτικο χαμογελο του.ηταν σιγουρα ο πιο ενδιαφερων ξαδερφος της.

Παντα τα πιο τρομακτικα πραγματα συνεβαιναν εδω. Δεν ξερω τι φταιει και τι ξυπναει εδω περα στους ανθρωπους ουτε πως συνυπαρχει αυτη η απολυτη ελευθερια με αυτη τη γελοια ελλειψη μυστικων.ηξερα απο την πρωτη εκεινη μερα που τον ειδα οτι το μονο που ελειπε ειναι κατι να δωσει την ωθηση.και το βρηκαμε φυσικα.

Διοτι ο θεος εφτιαξε τον ανθρωπο και ο ανθρωπος εφτιαξε τις ουσιες για να αγγιξει το θεο.ο καθενας βλεπει την θεωση σαν κατι διαφορετικο, εγω σιγουρα σαν κατι αναποφευκτο αρα και ερεθιστικο, αυτο του ειπα μια μερα στην θαλασσα. σκεψεις πανω στα συναισθηματα και την ωραιοποιηση τους, ποσο μαλλον την ιδεολογικοποιηση τους δεν κανω, με αφηνει παγερα αδιαφορη η αγαπη και η ειρηνη, Δεν μπορουν να με εξιταρουν ολα αυτα. Και του ειπα πως αν για καποιο λογο προσπαθησα να τα αγγιξω στη ζωη μου ηταν απο αδυναμια. Αυτα και τον εξοργισα.αλλα τουλαχιστον τον προειδοποιησα.

Το κοριτσακι χαιρετησε τρομαγμενο και εφυγε βιαστικα για το σπιτι. Το βραδυ δουλευε και ενιωθε ηδη κουρασμενο.

CHAPITRE 2

Δουλευε, δουλευε ,δουλευε παρα πολυ τον τελευταιο καιρο. Ισως για να ξεχαστει, ισως για να περασει την ωρα της. Η ποδια της ηταν ασπρη το πρωι και γεμιζε αιματα το βραδυ σχεδον οπως και η ιδια με τα χρονια. Το μαγαζι εκλεινε παρα πολυ αργα, τα κρεατα εμπαιναν πισω στο ψυγειο, η αιθουσα φωτιζοταν με μωβ νεον και εκεινη πεταγε τις μαυρες σακουλες σε ενα απομακρυσμενο χωραφι. Δεν τις εβλεπε ποτε το επομενο βραδυ. Σαν καποιος να τρεφοταν απο αυτες. Ελεγε λοιπον στα παιδακια του χωριου οτι τις σακουλες εσκιζαν τερατα που κατοικουσαν στις ριζες απο τις ελιες. Αυτα τρομαζαν και τις ζητουσαν να τα παρει μαζι της στην καροτσα την επομενη φορα.

Οσο κουρασμενη και να ημουνα το βραδυ γυριζα στα ιδια φρικτα μερη οπως και στην Αθηνα, και επινα τα ιδια φρικτα οινοπνευματα. Παντα εβρισκα καποιον να με γυρισει σπιτι μισομεθυσμενη αρα μισοαπροστατευτη. εκεινο το βραδυ ομως τα αδερφια μου ειχαν ηδη γυρισει και εγω περιπλανιομουν μονη μου στο χαλικι θελοντας καποιος να με παρατηρησει. με παρατηρησε εκεινος. Στο ξαδερφουλα γυρισα και στο διαβολικο του χαμογελο ειδα σιγουρα μια δοση απο αψεντι και στα χειλη του ισως να υπηρχε ακομα λιγο ζαχαρη.

Καθε βραδυ μετα την δουλεια γυριζε σπιτι, εκανε ενα γρηγορο μπανιο για να φυγει η μυρωδια του αιματος και πηγαινε στα μπαρακια του χωριου. Επινε ολο το βραδυ και μετα εψαχνε καποιον να την γυρισει. Μια μερα που ειχε πιει πολυ ειδε μπροστα της τον ξαδερφο. Τον κοιταξε και ρωτησε: "μηπως θα μπορουσες να με πας σπιτι σε παρακαλω; Κρυωνω και ειμαι ζαλισμενη" Αυτος κουνησε καταφατικα το κεφαλι του και ξεκινησε να προχωρα προς το αυτοκινητο. Εκεινη τον ακολουθησε υπακουα. Μπορουσε να καταλαβει τα παντα απο το πως περπατα κανεις, αμα τον κοιτουσε απο πισω. Ο δρομος ειχε δεντρα αριστερα δεξια και οι προβολεις τα φωτιζαν ενω το φεγγαρι ξεχωριζε χαμηλα. Σε τρεις μερες,17 αυγουστου ηταν πανσεληνος και το φεγγαρι εμοιαζε ηδη γεματο. Το κοριτσακι παρατηρησε τα λεπτα και μακρια του δαχτυλα πανω στο τιμονι, μοιαζαν γυναικεια, μουσικη ηλεκτρονικη και ελαχιστα σταθερο το αυτοκινητο πανω στο δρομο. Κατεβαλε μεγαλη προσπαθεια να μεινει συγκεντρωμενος στο δρομο. Το κοριτσακι εβαλε το ποδι της πανω στο ταμπλω.

"- Βγαλε το ποδαρακι σου απο εκει

- Γιατι;

- Δεν μπορω να το βλεπω"

Του ζητησα να σταματησει πιο κατω απο το σπιτι γιατι ηθελα να ηρεμησω. Η αληθεια ηταν πως ηθελα απλα να του δωσω την ευκαιρια να προσπαθησει και να τον διωξω, γιατι ημουνα πολυ υγρη και γιατι τοσο καιρο ειχα βαρεθει χωρις κατι να παιζω. Η μουσικη δυναμωσε και εκεινος εμοιαζε διαρκως να αλλαζει προς το χειροτερο, σαν να γινοταν ολο και πιο βιαιος, ολο και πιο διατεθιμενος. Η ανασα του βαραινε και τα ματια του καρφωνονταν στο κενο ολο και πιο εντονα. Οι φλεβες του φαινονταν απο καθε πτυχη του σωματος του και ηταν σαν να προσπαθουσε να συγκρατησει τον εαυτο του. Μου ειπε πως δεν θα μπορουσε ποτε να κανει κατι μαζι μου, "Δεν σε γαμαω" γιατι αγαπουσε την γυναικα του. Μου ζητησε να του πω πως τον γουσταρω. "Σε γουσταρω. Πολυ". Απαντησε πως αυτο ακριβως ηθελε. Να βλεπει μικρα κοριτσακια να του λενε ποσο τον γουσταρουν. Του ειπα πως ουτε εγω θα μπορουσα ποτε να τον γαμησω. Γιατι μετα θα ντρεπομουνα για τη σημασια που εδωσα σε εναν επαρχιωτη ηλεκτρολογο.με επιασε απο το λαιμο με δυναμη.

Η αλυσιδα στο λαιμο της εσπασε και η καρδουλα επεσε στο πατωμα. Τον πλησιασε και εκεινος την εσπρωξε με δυναμη μακρια. Χτυπησε στην πορτα. Εφτιαξε τα μαλλια της, εστρωσε το φορεμα της και του ειπε πως ειχε ερθει πια η ωρα να φυγει. Του ζητησε ομως να γυρισει τα αδερφια της σπιτι με προσοχη. Ναρκωτικα αλκοολ και οδηγηση δεν ηταν πολυ καλη ιδεα. Της ειπε να μην ανησυχει και χωριστηκαν.

Περιμενε μεχρι τις 6 το πρωι κοιμισμενη στην καρεκλα του μπαλκονιου. Ακουσε το αυτοκινητο του και ξυπνησε για να μην χασει την ευκαιρια να τον ξαναδει και να τον συγχωρησει. Σταματησε το κοκκινο αγροτικο του μπροστα απο το σπιτι της φρεναροντας αποτομα. Εκεινα πηδηξαν απο την καροτσα.μεθυσμενα και μισοκοιμισμενα κινηθηκαν προς την πορτα. Τον πλησιασε. Ενιωθε οτι την κοιταγε. Εκεινη δεν μπορουσε να τον δει γιατι τον καλυπτε ενα συννεφο καπνου. Πλησιασε. Ανοιξε το παραθυρο και ο καπνος εδωσε τη θεση στα κιτρινα πια ματια του. Του πεταξε ενα λουλουδι στο αυτοκινητο.εκεινος γελασε αθωα.τησ αρπαξε το λαιμο με δυναμη και κολλησε τα χειλη του μια ιντσα διπλα στα δικα της. Δεν την φιλησε, μονο της ζηταγε να σταματησει. Την αφησε αποτομα και εφυγε κυνηγημενος. Ακομη προσπαθουσε.εκεινη γυρισε στο κρεβατι της και το μονο που σκεφτοταν ηταν ποσο αγρια μπορουσε να την γαμησει. Κανενα συναισθημα δεν ηθελε να παραγει και ετσι εκανε. Ηξερε οτι μπορουσε να δει την αληθινη μορφη του και αυτο ηταν το μονο που την ενδιεφερε. Καθε στιγμη μαζι του ηταν περιεργεια, και οσο γυριζε το κεφαλι της για να τον παρατηρησει απο ολες τις γωνιες, οσο γελαγε με τα πιο απλα πραγματα που αυτος ελεγε και οσο περιφρονουσε την παντελη ελλειξη γουστου του, τοσο εκεινος ηθελε να της σπασει το κεφαλι και τοσο εκεινη με προθυμια του εγερνε το λαιμο της προκλητικα. Της αρεσε να τον βριζει και να τον βαραει μπροστα στους φιλους του, αρκετα δυνατα ωστε να φαινεται πως δεν του δειχνει κανεναν σεβασμο και αρκετα απαλα ωστε να μην την χτυπησει πολυ. Σιγα σιγα για να καταφερει να αρει τισ αναστολες του.

Υπο το φως του ηλιου δεν ειχαμε και πολλα να πουμε αλλα ποιος εχει μαζι μου; Υπο το φως του ηλιου φαινονταν οι ατελειες μας και ποσο διαφορετικοι ειμασταν ο ενας απο τον αλλον. Την επομενη μερα ηταν δεκαπενταυγουστος και αφου το πρωι εξομολογηθηκαμε και κοινωνησαμε, περιμεναμε απλα το βραδυ. Δυο μερες εμεναν μεχρι την πανσεληνο και ολοι αναρρωτιομασταν ποσο πιο χαμηλα μπορουσαμε να ξυπνησουμε.

Χρειαζεσαι αλυσιδες και ψηλα τακουνια και εγω ηρθα στο χωριο για να ηρεμησω και οχι για να εκφυλιστω και να γκρεμισω ηλιθιες αμυνες που εχτιζα χρονια στην πολη. Οταν ομως βλεπεις πως καποιος εχει στη διαθεση του πραγματα και δεν τα εχει χρησιμοποιησει ποτε, χωρις φταιξιμο δικο του, αλλα μονο επειδη ελειπε στους γυρω του η φαντασια, Θες απλα να τον δεις να τα βγαζει στην επιφανεια για χαρη σου. Ηθελα να τον αναγκασω να χρησιμοποιησει μια φορα τα χερια του χωρις να καταληξει καπου.

Une femme déja-trouvée,des enfants,un maison,un travail. Ποσο τρομακτικο μπορει να ειναι να εισαι καθηλωμενος στη νορμα και στην ντροπη και η φυση σου να σε τραβαει σερνωντας στο διαφορετικο; Να μην την αποδεχεσαι και ξαφνικα να σου προσφερουν οσα βρισκονται στα πιο βαθια μερη του μυαλου σου μεσ' στο πιατο; Δεν μπορουσα να μην τον αναγκασω να με εκμετταλευτει. Να με χτυπησει. Και μετα ας ζουσε με τις τυψεις του.

CHAPITRE 3

Δεκαπενταυγουστος. Δεν δουλευε. Ηταν ολα κλειστα. Γιορταζαν την Παναγια με γλεντια και μεθυσια. Εκεινη εφαγε καλα και περιμενε να ερθει η νυχτα για να παιξει με κατι. Ντυθηκε οσο πιο παιδικα προστυχα μπορουσε και ξεκινησε να πινει κρασι απο νωρις. Ο πατερας της την αφησε εξω απο το μπαρ και της ειπε να προσεχει να μην τρυπηθει. Εκεινος την περιμενε μεσα.

Το πρωτο που ενιωσα ηταν το χερι του να χαιδευει τον γοφο μου, να σφιγγει την μεση μου, το δαχτυλο του να ζωγραφιζει στην πλατη μου.μου ζητησε να τον συνοδευσω μεχρι την πλατεια του χωριου, να παμε τον ξαδερφο του σπιτι. Στη στροφη σταματησε το αυτοκινητο και χωρις να προσπαθησει να μην με πονεσει με τραβηξε προς το μερος του. Εγω δεν του εδωσα τα χειλη μου, παρα μονο τη γλωσσα μου."Με το ζορι;" τον ρωτησα και προσπαθησα να τραβηχτω. Με επιασε απο τα μαλλια και με πεταξε με δυναμη πανω στο καθισμα. Αλλαζε ξανα και ποναγε και για αυτο σταματησε.παλι προσπαθουσε. Εβαλε μπροστα το αυτοκινητο και γυρισαμε πισω στο ιδιο υγρο μουχλιασμενο μερος, Πιναμε το αλκοολ απο το στομα, τη μυτη και τα δαχτυλα, τα ματια μου κοκκινισαν και πονεσαν.ειδε οτι δεν ημουν καλα.με τραβηξε και βγηκαμε εξω.

Στα χωματα και στα σκοταδια με γονατισε. Τα γονατα μου γδερνονταν στο χαλικι. με επιασε για ακομη μια φορα απο τα μαλλια, πρωτα με δυναμη και μετα στοργικα και τοποθετησε το κεφαλι μου στο αριστερο του ποδι. Το μαγουλο μου ακουμπαγε πανω του και εκεινος κατεβασε το δαχτυλο του στο στομα μου. Επαιξε με την γλωσσα μου και τα δοντια μου. Δεν με αφηνε να τον κοιταξω. Με σηκωσε σερνοντας και με ακουμπησε με ανοιχτα ποδια πανω σε ενα αυτοκινητο. Με πλησιασε και ενιωσα το χερι του να με χαιδευει απαλα. Και τοτε με φιλησε. υγρα και διαφορετικα, σαν να μην ειχε καμμια υποχρεωση απεναντι μου και εγω απεναντι του, δηλαδη οπως ακριβως μας αξιζε. Ενιωθα καθε κομματι του να σκληραινει, να ανατριχιαζει, καθε αγγιγμα του ξεμουδιαζε για να γινει πιο βιαιο και αποτομο, δοντια και νυχια ματωναν τους ωμους μου και με τα χερια του με καθιστουσε αδυναμη να προβαλλω καθε αντισταση. Τραβαγε το εσωρουχο μου με τοση δυναμη που το ενιωθα να χωριζει τη σαρκα μου στα δυο, ετοιμο να σκιστει. Μου θυμιζε λυκο με το θηραμα του, και φοβηθηκα πως ισως δεν ηθελε μονο να με παρει αλλα και να με καταβροχθισει, αδυναμη οπως θα ημουν μετα. με σηκωσε ορθια και συνεχισε να με φιλαει. Με το που ενιωσε τα ορια του να καταστρεφονται σταματησε ξανα και απομακρυνθηκε χωρις καμμια εξηγηση. Τωρα πια ετρεχε στην κυριολεξια μακρια μου.

Δεν διακρινομαι για την υπομονη μου αλλα εβλεπε οτι απομακρυνομασταν σταθερα απο τις δικαιολογιες και ηθελα να ειμαι εκει για να παρατηρησω την πτωση. Οχι μονο την δικη μου.Mε γυρισε σπιτι και σταματησε ξανα το αυτοκινητο.απαλα με εβαλε να ξαπλωσω με το κεφαλι μου πανω στα ποδια του και αρχισε να με χαιδευει πατρικα.

"- Κλεισε τα ματακια σου

- Φοβαμαι

- Μην φοβασαι"

Το χερι του βρεθηκε παλι στο στομα μου,εσκιψε και ενιωσα την ανασα του να μπλεκεται με την δικια μου. Δεν με φιλησε. Ημουν εντελως απαθης. Το χερι του κατεβηκε και κατεληξε μεσα στη φουστα μου. Με το ενα χερι με χαιδευε απλα, αναμεσα στα ποδια, σαν να χαιδευε τον ωμο μου ή το μαγουλο μου, ισα ισα να νιωθω το αγγιγμα του, ενω ο μεσος του αλλου του χεριου εμπαινε σιγα σιγα μεσα στο στομα μου. Σηκωθηκα αποτομα και αρχισα να τον γλειφω στο κλειστο του στομα σαν να ειμαι σκυλακι. Τωρα εκεινος ηταν απαθης.

"- Εισαι τοσο παιδακι

- Φοβαμαι

- Νυσταξα

- Και εγω, παμε σπιτι"

Ένας πάνκης στα μπουρδέλα: Η επιστροφή

2008-07-14T12:47:00.000-07:00

εδώ έχουμε την συνέχεια του διάσημου sequel (ρίχτε μια ματιά στο σχόλια του ένας πάνκης στα μπουρδέλα) ευχαριστώ θερμά τον ποιητή. +αφιερωμένο...

του πανκη ο άδολος σεξισμός,
σε κρασοκατανύξεις χωνιασμένος,
κάνει το χυδαίο επανάσταση
και το μπανάλ εμπόριο μούρης.

όλα της ζωής τ' ανάποδα,
τα βλέπεις χιλιανάποδα στον πάνκη.
έτσι σκυφτός όπως πάει,
προς το δικό του τίποτα.

κι εκείνες οι γκόμενες οι θολές,
που θέλουν να ξεφύγουν απ' το χθες τους,
φλερτάρουν άβολα τον πάνκη
και τις κονκάρδες του αγγίζουν λάγνα.

μην είν' το πέτσινο μπουφάν;
μη το σαπούνι στην τριχιά του;
μην είν' ο τραχύς του αντρισμός,
που δήθεν αλλάζει στερεότυπα;

ήξερα κάποτε έναν πάνκη,
ενός ταρίφα το άλλο εγώ.
διάφορους τρόπους έβρισκε,
για να ασελγεί σε μπάζα.
κάθε κονκάρδα και κορμί,
κάθε εφτάιντσο και κατάκτηση.
πολύ το χαιρόταν ο τυπάκος,
σαν το παγώνι της κατάληψης.

πέρα από την αθωότητά του,
έκρυβε ένα πρόσωπο σαχλό κι ανίδεο.
την πιο στέρφα πραγματικότητα
ονειρευόταν μεσ' την ουτοπία του.
αυτός αράδιαζε έξυπνα τσιτάτα,
κι εγώ μύριζα κλανιές και ιδρώτα.

δεν τον ξέρω πια,
ποτέ δεν τον ήξερα.
μα έμαθα μαθές πως είναι σπουδαίος σήμερα του λόγου του,
και πως καμάκι κάνει σε ανώτερα κλιμάκια.
με τα ίδια τσιτάτα και την ίδια γλοιώδη γοητεία του πρώην πάνκη.

Ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ για παιδιά - Marcel Marien

2008-07-10T21:26:00.000-07:00

Εισαγωγική σημείωση:
Αγαπητοί/ες φίλοι/ες πριν καιρό είχα την φαεινή ιδέα να διασκευάσω έργα του μεγάλου ερωτογράφου υπο τον τίτλο "Μαρκήσιος Ντε Σαντ για προσχολικές ηλικίες" αλλά από ότι έμαθα με πρόλαβαν οι Λεττριστές. Αυτό στάθηκε αφορμή για να αναδημοσιεύω διάφορα που μου τραβούν το...ενδιαφέρον. Για αρχή ένα κείμενο του Marcel Marien,απολαύστε τον:

Ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ για παιδιά - Marcel Marien

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε μια νεράιδα, που τη λέγανε Ιουλιέττα. Ήταν γλυκιά, χαριτωμένη και πολύ όμορφη, και τη φωνάζανε η νεράιδα των μήλων, γιατί είχε δυο μικρά μήλα στο στήθος της. Αυτά τα φρούτα ήταν ολοστρόγγυλα και είχαν μια υπέροχη μυρωδιά, και τα προσέφερε σε όποιον της ζητούσε να τα γευτεί. Κι όμως, παρόλο που τα δάγκωναν όλοι, τα μήλα της παρέμεναν ολόκληρα και γεμάτα, και είχαν επίσης ένα τέλειο σχήμα.

Στην ίδια όμως χώρα όπου ζούσε η νεράιδα, υπήρχε κι ένα τέρας με το όνομα Σαιν-Φοντ. Ήταν φρικιαστικά άσχημος και οπουδήποτε πήγαινε επικρατούσε η απελπισία. Ήταν οπλισμένος με ένα τεράστιο ραβδί 14μιση ιντσών, που με τον καιρό είχε γίνει ένα με το σώμα του, και το οποίο ήταν το όργανο με το οποίο διέπραττε τα τρομερά εγκλήματά του. Το ραβδί αυτό ήταν μαγικό. Το τέρας ωστόσο είχε γεννηθεί καλό, και είχε παραμείνει τέτοιο, μέχρι που στην ηλικία των 7 ετών, όταν ακόμα ήταν ένα μικρό αγόρι, μια κακιά νεράιδα με το όνομα Φύση τον καταράστηκε με την τραγική μοίρα να έχει αυτό το ραβδί τόσο κολλημένο κάτω από την κοιλιά του που δεν μπορούσε να το βγάλει. Κι έτσι, εξαιτίας αυτού του τρομερού όπλου, το αγόρι μεγαλώνοντας έγινε, παρά τη θέλησή του, ένα αισχρό τέρας που στεναχωρούσε ολόκληρη τη χώρα.

Όμως πολλά περίεργα πράγματα λέγονταν για το ραβδί αυτό. Για παράδειγμα, ότι όταν δεν χρησιμοποιούνταν, ήταν μαλακό και νερουλό, σαν να μην ήταν παρά ένα σακούλι από δέρμα που το κρατούσε. Όμως κάθε φορά που κάποιο από τα θύματά του πλησίαζε το τέρας, το τρομερό ραβδί αυξανόταν αμέτρητες φορές, σε σημείο σχεδόν να εκρήγνυται το δέρμα που το κάλυπτε, και τραβούσε το τέρας με τόσο μεγάλη δύναμη που το οδηγούσε, καλώς ή κακώς, να διαπράτει το οποιοδήποτε απαίσιο έγκλημα του υπέβαλλε αυτό το μαγικό όπλο.

Ένα όμορφο καλοκαιρινό απόγευμα, η γλυκιά νεράιδια Ιουλιέττα μάζευε λουλούδια σε ένα λειβάδι όταν ξαφνικά βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με τον τρομερό Σαιν-Φοντ. Δεν πέρασε μια στιγμή που την αντίκρισε όταν το ραβδί του τινάχτηκε φτάνοντας σ' ένα τρομαχτικό μέγεθος, και έσυρε ολόκληρο το τέρας προς την μεριά της Νεράιδας. Ήταν μεγάλο και κόκκινο και φαινόταν σαν να πίνει συνέχεια αίμα, και έβγαζε μια λάμψη τόσο εκθαμβωτική που το έκανε να δείχνει ακόμα πιο φοβερό. Όμως η Ιουλιέττα δεν φοβήθηκε, και αντί να τρέξει να σωθεί, πλησίασε το τέρας και έβαλε τα γέλια: "Κοίτα liege***** μου", είπε βγάζοντας το φόρεμά της. Και με κάποιο μαγικό μια φρέσκια πληγή εμφανίστηκε στο σώμα της. "Πως μπορείς να με βλάψεις, μιας και έχω ήδη πληγή;" Και με τα λεπτά δάχτυλά της, η Ιουλιέττα πείραξε ελαφρά τις άκρες της πληγής, σαν να ήθελε να αποδείξει ότι ήταν αληθινή. Το τέρας μπορούσε τότε να δει ότι το εσωτερικό της πληγής αυτής ήταν ροζ και πολύ βαθύ. Όμως το μαγικό ραβδί του δεν πτοήθηκε. Τινάχτηκε προν την Ιουλιέττα, τραβώντας το κακόμοιρο τέρας μαζί του, και πριν προλάβει καλά-καλά να ρίξει την καλή νεράιδα στα γρασίδια, ξεκίνησε να σκάβει με μανία βαθιά μεσα στην παραμυθένια πληγή, ανοίγοντας προς τα πάνω ολόκληρο τούνελ. Μετά από λίγο, το ραβδί βγήκε και πάλι έξω, αλλά μόνο γιατί ήθελε να χωθεί κάπου αλλού, στη σάρκα της Ιουλιέττας, κοντά στην πληγή, όταν μια νέα πληγή εμφανίστηκε, μέσα στην οποία το τυφλό όπλο βυθίστηκε σαν λυσσασμένο. Τη στιγμή εκείνη, η Ιουλιέττα, που είχε το βλέμμα της στραμμένο στο τέρας που έσκυβε πάνω της, αναγνώρισε βαθιά μέσα του την γλυκιά ευγένεια του ανθρώπου που γεννήθηκε καλός, και της γεννήθηκε μια βαθειά συμπάθεια προς το άτομο αυτό. Του προσέφερε τότε το ένα μετά το άλλο τα μήλα που είχε στο στήθος της, και έβαλε το τέρας να τα γευτεί σχεδόν με το ζόρι. Αυτός, τα δάγκωσε απαλά, τόσο πολύ που η νεράιδα δάκρυσε. Με μια επιδέξια κίνηση απαγκιστρώθηκε από το ραβδί που την πλήγωνε και γονάτισε μπροστά στο τέρας, κρατώντας το όρθιο. Θαρραλέα, έφερε το στοματάκι της γύρω από το τρομερό ραβδί του παρόλο που ήταν τόσο τεράστιο, κατόρθωσε να το βολέψει στο στόμα της, γλιστρώντας το απαλά ανάμεσα απ' τα χείλη της. Και ξαφνικά, δίχως να έχει την παραμικρή ιδέα για το τί έμελλε να συμβεί, μόλις το ραβδί καρφώθηκε τόσο βαθιά στο πίσω μέρος του λαρυγγιού της, πνίγοντάς τη σχεδόν, και με ένα γρήγορο κλείσιμο των δοντιών, κατάπιε το μαγικό ραβδί βαθιά στο στομάχι της, κόβοντάς το, κι έπειτα το έφτυσε πάλι πίσω, πάνω στο έδαφος. Και τότε, το φρικαλέο όπλο καταλήφθηκε από τρομερές δονήσεις, πάλλονταν και σερνόταν σαν φίδι, ώσπου τελικά ακινητοποιήθηκε και μετατράπηκε σε πέτρα.

Απευθερωμένος επιτέλους από το αισχρό όργανό του, ο Σαιν-Φοντ δεν ήταν πια ένα τέρας. Είχε μετατραπεί και πάλι σε έναν καλό άνθρωπο. Κι έτσι, παντρεύτηκαν με την μικρή νεράιδα, αν και, όλως περιέργως, δεν έκαναν ποτέ παιδιά...

Τέλος.

[Πηγή: το γαλλικό λεττριστικό περιοδικό "Γυμνά Χείλη", τεύχος 5, Ιούνιος 1955]

[Μετάφραση στα αγγλικά: Jordan ML, 2005 ]

[Μετάφραση στα ελληνικά: Δ., Αύγουστος 2007]

απο βιβλιοθήκη Ανάρκορες

Ένας πάνκης στα μπουρδέλα

2008-06-30T18:13:00.000-07:00

Κόκκινο φως και λούζεσαι

με την μοϊκάνα να αστράφτει

ηδονή και αναβίωση του ταξικού πολέμου

Για μια ακόμη φορά επιμένεις πως το ήξερες

αλλά όχι, δεν θα σε χρησιμοποιήσω άλλο

δεν σε πήγε κανείς στο μέρος, κανείς δεν σε παρέσυρε

μόνος σου τα κανες σκατά και μονομιάς υπέκυψες

τιμές και δόξες στα ραφτά σου

με τσατσά και με νταβάδες...

....

Γιατί κατακαημένε πάνκη;

σίγουρα δεν γνώριζες το τράφικινγκ τι ήταν;

Αντε να κάνεις καμάκι στην Μεσολογγίου τσόγλανε!

Το τελευταίο βάσανο μιας συφιλιασμένης προσωπικότητας

2008-03-16T14:47:00.000-07:00

Γιατί όλα αυτά; Για ποιόν λόγο να σιγοβράζουν αγέλες μικροβίων μεσ' στον όχλο;Γιατί το πλήθος να ξυπνά μόνο για τις μεταμεσονύχτιες προβολές.Γιατί να καβλώνεις απο προσχολική ηλικία; Γιατί οι θείες μας να διακοσμούν το ηδονικό θέατρο μιας ξεχασμένης νιότης; Ίσως ο κόσμος να μας βαρέθηκε... Ίσως να θέλει να επιστρέψει στον λήθαργο... Ίσως οι κόρες μας να σιγοφτύνουν κομμάτια απο makeup και γυάλινα μάτια να περιστρέφονται γύρω απ' τα λιπαντικά. Ίσως οι κραυγές πια μας να αντηχούν στον υπόκοσμο ενός μακάβριου θεάματος. Ίσως μια μητέρα ξέχασε το ορφανό παιδί της στο πάρκο για να το φάνε οι ζητιάνοι μιας άλλης μεγαλούπολης. Το μόνο σίγουρο είναι πως εγώ αργοπεθαίνω αφήνοντας πίσω μου άκρατο εγωισμό βυθισμένος μονίμως σε ένα τίποτα. Χεσμένη μεγαλειότητα και επιτήδευση. Η επιθυμία μου δεν σώζει ψυχές. Ποτέ δεν είχε ανάγκη. Ποτέ δεν σε χρειάστηκε. Κι ας φώναξες τους μπάτσους δεν κατάφερες να την γλιτώσεις. Μόλις βγω απο μέσα θα κατασπαράξω τα παιδιά σου, θα πνίξω τον πατέρα σου στα έμμηνα και θα σε αντιμετωπίσω με μίσος. Νομίζεις πως θα καταφέρεις να αμυνθείς επειδή αγάπησες, επειδή κατανόησες λίγο απο το μυστήριο αλλά κατα τα άλλα θα προτιμήσεις να με διώξεις για να μην σου χαλάω την μέρα. ΣΟΥ ΤΣΑΚΙΖΩ ΤΟ ΚΟΚΚΑΛΑ ΜΕ ΣΙΔΕΡΟΛΟΣΤΟ! Και σταμάτησες να μιλάς... Σταμάτησες να περπατάς... Δεν υπάρχεις πια.

Παιδόφιλος, αιμομίκτης και ανεμοδείκτης (aka 12 χιλιοστόλιτρα για την εξαδέλφη μου)

2008-03-01T10:33:00.000-08:00

Όλοι μας γνωρίζουμε τον κύριο Κούραιο Γόγκουνα (για λόγους συντομίας Τ). Ένας μεσήλικας με καπελάκι, χαμόγελο και ολόλευκα αθλητικά παπούτσια. Μπορεί τα μαλλιά του να ασπρίσανε, να ξέβαψε η μπογιά του, να χάθηκε η γοητεία του αλλά αυτός μένει πάντα αφοσιωμένος στον σκοπό του. Τριγυρίζοντας σαν το φάντασμα στα καντούνια διασχίζοντας τους δρόμους ενός παγωμένου τοπίου αναζητά την λεία του. Τα ανασηκωμένα μαλλιά του χρησιμεύουν ως ανεμοδείκτης κι άλλοτε ως ραντάρ. Προς τo oπου φυσάει ο άνεμος εκεί θα είναι και το επόμενο λιμάνι. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι ποτέ δεν έχει γλιτώσει από βέβαιο πνιγμό, απλά επανέρχεται δριμύτερος και καυλωμένος. Κανείς μας δεν ξέρει που μένει, πως τα βγάζει πέρα, ποια τον γέννησε, πότε θα πεθάνει, που ξενυχτά τα βράδια όταν δεν στέκεται δίπλα μας, σε ποιανής κόρης το κρεβάτι έχασε την παρθενιά του, πως ονομάζεται έστω ένα από τα τέσσερα παιδιά του. Φήμες λένε ότι είχε αφήσει έγκυο μια τουρίστα εκ Γερμανίας κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών της διακοπών. Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε για την πάρτη της. Πρέπει να είναι πολύ κάθαρμα ο κύριος Τ τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν αφήνεις έγκυο μια τουρίστα και της λες να αναλάβει τα παιδιά μόνη της. Αλλά αυτό δεν μας απασχολεί για την ώρα. Το μόνο που μετράει είναι να μείνουμε μακριά από κουτσομπολιά και αγάπες. Σωστά; Ή μήπως δεν είναι κουτσομπολιό; Ποιος ξέρει άραγε; Ποια κυρία εγκαινίασε το ερωτικό του θέατρο; Ποια κυρία πρωταγωνίστησε στην πρεμιέρα;

Ας γυρίσουμε λοιπόν πίσω στον χρόνο… Ένα χρόνο μόλις. Κλαριά ενός δέντρου και νιφάδες χιονιού συμπληρώνουν την εικόνα του παραθυριακού τοπίου. Το λευκό φόντο έρχεται σε αρμονία με τις χειμωνιάτικες δροσοσταλίδες του πρωινού σπέρματος. Ξυπνά. Δίπλα του βρίσκεται ροχαλίζοντας μια ολόγυμνή κυρία πλέοντας σε πελάγη λίπους τρίχας και ρυτίδας. Ο φίλος μας αναλογίζεται εαν η βραδινή του παρτενέρ ήταν κάποιο μέλος του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος ή απλά μια γηραιά περαστική από την κλίνη του. Παρατηρώντας το σπέρμα που έχει απομείνει στο ξέκαβλο πέος του ανακαλύπτει γεμάτος έκπληξη ότι απέναντι του εβρίσκετο η τρίτη κατά σειρά μεγέθους και ηλικίας ξαδέλφη του. «Εξαδέλφη!» φωνάζει ενώ πετάγεται ψηλά και προσγειώνεται πάνω στον λαιμό της. Το γόνατα του έχουν ανοίξει και το πλέον ορθωμένο πέος του βρίσκεται μέσα στο στόμα της εξαδέλφης. Το θερμό και υγρό περιβάλλον της στοματικής της κοιλότητας σε συνδυασμό με τις σπασμωδικές κινήσεις του σώματος του θα του χάριζαν έναν υπέροχο οργασμό εντός ολίγων λεπτών. Το σπέρμα αποτελεί προέκταση του εαυτού του και ταυτόχρονο δώρο για την ικανοποίηση της ορέξεως μιας υπέρβαρης κανιβαλίστριας. Η εξαδέλφη απολαμβάνει με μεγάλη χαρά το πρωινό της ξύπνημα που επιβραβεύεται με 12 χιλιοστόλιτρα. Λατρεύει την γεύση του, ούτως ή άλλως δεν παρουσιάζεται κάθε μέρα η ευκαιρία για ένα τέτοιο εξαίσιο γεύμα. Με το που τελειώνει και προσπαθεί να σηκωθεί κάτι συμβαίνει... Η τριχωτή εξαδέλφη δεν αφήνει το πέος του να εκχωρήσει από το στόμα της και το ρουφάει με μανία. «Άσε με εξαδέλφη πονάω!» ωρύεται ο Τ, η εξαδέλφη όμως τίποτα, του κάκου. Συνεχίζει το άρμεγμα για αρκετή ώρα ακόμη μέχρι να του ξανασηκωθεί. Ύστερα από πέντε περίπου λεπτά η στύσις επέρχεται και ο Τ αναποδογυρίζει με τρόπο ώστε να έρθει αντιμέτωπος με το αιδίο της. Μια μάχη που δεν θα γνωρίσει απώλειες. Και οι δύο θα στεφούνε νικητές. Οι γλώσσες συναγωνίζονται η μία την άλλη στην ικανότητα προσφοράς ηδονής. Μπορεί τα μουστάκια της εξαδέλφης να τσιμπάνε το πέος του, αλλά η εκδίκηση έρχεται από τα κάτω καθώς ο Τ είναι αξύριστος για αρκετό καιρό. Το γλείψιμο συνεχίζεται μανιωδώς ώσπου να πλημμυρίσει το κατάστρωμα με υγρά πάσης ερωτικής φύσεως. Τα μουστάκια της εξαδέλφης έχουνε γίνει πλέον άσπρα και όχι από το χιόνι. Το μούσι του έχει γεμίσει υγρά που δεν είναι υπολείμματα ιδρώτα. Αυτό ήταν το ξεπαρθένιασμα της χειμερινής ισημερίας. Μπορεί να περίμενε μέχρι τα πενήντα αλλά το μόνο σίγουρο ήταν ότι άξιζε τον κόπο.

Έρχεται η ώρα όμως να επιστρέψουμε στην πραγματικότητα, μια πραγματικότητα ανένταχτης ερωτικής μιζέριας και αστείρευτης απογοήτευσης. Ο Τ τριγυρνάει μόνος στα μπαράκια μπας και καμακώσει καμία φοιτήτρια. Έχει ενστερνιστεί την φοιτητική υποκουλτούρα και πετάει με ευκολία το δόλωμα. Πότε δηλώνει ζωγράφος, πότε αρχιτέκτονας, πότε εραστής. Εραστής; Τι εραστής; Πως δηλαδή; Εραστής του ονείρου ίσως. Το μάτι γαρίδα. Ντυμένος με ένα άνετο σαλβαροτό πουκάμισο και αστραφτερά κατάλευκα αθλητικά παπούτσια ακριβοπληρωμένης φίρμας προχωρά έτοιμος για κάθε πιθανό ενδεχόμενο. Πρώτος στόχος; Ένα χιπποειδέστατο έντεχνο αριστερίστικης προέλευσης. «Καλησπέρα μικρή μου, θα μπορούσες να μου πεις το όνομα σου;» , «Μαρία» απαντά η εντεχνεστάτη. «Μαρία, τι υπέροχο και σπάνιο όνομα! σαν την παρθένα παναγία. Αλλά πες μου Μαρία πόσο παρθένα αισθάνεσαι τώρα τελευταία;» με τι μια στο ψητό ο κύριος Γόγκουνας όπως καταλάβατε, η απάντηση όμως δεν άργησε να έρθει: « Όχι κύριε! Δεν έχω σχέση με την θρησκεία σας και ούτε θέλω να αποκτήσω! Εγώ ασπάζομαι το δόγμα της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης υπό την καθοδήγηση του Λεσβιακού Μαοϊκού Αντιμπεριαλιστικού Μετώπου! Να πάτε αλλού να κάνετε την σιχαμερή σας προπαγάνδα! Χαίρεται!» Δυστυχώς ο Τ αποδείχτηκε προδότης και απέτυχε να διασώσει τις αρχές της ομοερωτικής λεσβιακής επανάστασης. Για μια ακόμη φορά το κίνημα άφησε το πέος του ανέγγιχτο. Κρίμα… Μόλις έχασαν έναν μεγάλο αγωνιστή. Συνεχίζει όμως ακάθεκτος. «Πωπω! Τι ερωτεύσιμες καμπύλες που διαθέτετε αγαπητή μου! Θα μπορούσα να τις περάσω ένα χέρι; Λίγο μόνο, όσο πατάει ο ελέφας…» , «Δεν ντρέπεσαι ρε σκατόγερε να την πέφτεις στις μικρούλες;» Του απάντησε η επόμενη. «Τι είπες; Εγω σας την πέφτω; Εγω σας βλέπω όλες σαν παιδιά μου! Αααα! Όλα κι όλα! Μην με προσβάλλεις κι από πάνω!» «Είσαι και παιδόφιλος, είσαι και αιμομίκτης σιχαμένε! Δεν θα σου κάνω την χάρη όμως! Εξαφανίσου γρήγορα πριν φωνάξω τα παιδιά του κόμματος!» «Διάολε από ποιο κόμμα είστε εσείς;» «Είμαστε από την Κνε!» «Αααα! Για αυτό είστε αγάμητη! Συν τις άλλοις είστε και ηλίθια. Μάλιστα λοιπόν σας πληροφορώ ότι μικρός ήμουνα ενταγμένος στον Λεσβιακό Μαοϊσμό και έχω αρκετές γνώσεις που θα σάπιζαν με μεγάλη ευχαρίστηση μικροαστικά κατακάφια του Χρουστσοφισμού, δεν πρόκειται να συνάψω καμία ερωτική σχέση μαζί σας σινάπσκεϊπ. Να πάτε να πεθάνετε. Γειά σας.» Με αυτά τα τελευταία λόγια ο Τ άφησε ήσυχη την τύπισσα πριν πλακώσουνε τα κνατ.

Ήρθε η ώρα να πάει στο μπάνιο. Επρέπει κι αυτός να βαρέσει μια μαλακία καθώς πλησιάζει η ώρα της βραδινής ονείρωξης. Περνά μέσα από το πλήθος ψάχνοντας την μπορτα του μπάνιου. Ναι, αυτή με το αγοράκι. Φοβάται σίγουρα τις γυναικείες καθώς μια φορά τον είχαν πιάσει να παίρνει μάτι και τον γαμήσαν στο ξύλο. Ανοίγει που λέτε την μπόρτα με το αγοράκι και τι να δει… Η πρώτη του ξαδέρφη η Ερμιόνη να τον παίζει με τα βρακιά κατεβασμένα. Εδώ θα έπρεπε να αναφέρουμε ότι η Ερμιόνη ήταν μια καθηγήτρια γαλλικών για παιδιά γιδικών αναγκών (ο ίδιος ποτέ δεν είχε καταλάβει τι ήταν αυτό). Το σώμα της μικροσκοπικών διαστάσεων, μινιόν που λέμε, με καστανά μαλλιά που χωριζόντουσαν σε δυο πλεξούδες δεμένες με κόκκινα φιογκάκια. Συνήθως φορούσε ένα σκούρο μπλε φόρεμα που μετα βίας κάλυπτε τις ανύπαρκτες καμπύλες της θυμίζοντας μια διεστραμμένη βερσιόν της ηθοποιού από το Μεγαλό Σπίτι στο Λιβάδι αλα Τίντο Μπράς. Αυτό όμως δεν σας αφορά, έτσι;. Αφου την είδε έμεινε έκπληκτος από την αναπάντεχη συνάντηση. «Ερμιόνη, δεν ήξερα πως είχες πούτσο!» Σιγή ενός λεπτού για τον θάνατο του αρχιεπισκόπου. «Και τι πούτσα μάλιστα! Γιδόπουτσα!» Η Ερμιόνη αφού σήκωσε ντροπιασμένη το βλέμμα προς τον Κούραιο σιγομίλησε και είπε «Τώρα γνωρίζεις προφανώς τι είναι οι Γιδικές ανάγκες. Παραδίδω μαθήματα ηδονής σε αρσενικά που έχουν ανάγκη από μια γιδόπουτσα σαν την δικιά μου. Να! Κοίτα την πως γκάβλωσε! Δες πόσο μεγάλη είναι! Κι είμαι άνεργη τρεις μήνες… Έχω έρθει σε αδιέξοδο… κανείς δεν εκτιμάει την πούτσα μου πλέον. Δεν ξέρω τι να κάνω…Άσε που πρέπει να ξυπνήσω και νωρίς αύριο για να πάω στην πορεία του ασφαλιστικού» έλεγε κι έκλαιγε η μικρή μας Ερμιόνη. «Έλα μην κλαις αγαπητή μου Ερμιόνη. Εγώ είμαι εδώ! Εγώ θα σε βοηθήσω! Έλα λοιπόν, άσε με να σου γλείψω την πούτσα» απάντησε ο Κούραιος και σκύβοντας πήρε την πούτσα της στο στόμα ενώ με το άλλο χέρι έκλεισε διακριτά την πόρτα με σκοπό να μην τους πάρουνε είδηση. Η παλάμη χάιδευε την ράχη του πέους αποφεύγοντας με τρόπο τις τρίχες που υπήρχαν διάσπαρτες εδώ κι εκεί, καθώς η γλώσσα του παιχνίδιζε με το κεφάλι αναμένοντας τους καρπούς της νιότης. Αρχικά το έκανε αργά και απολαυστικά και η Ερμιόνη μας κρατούσε κλειστό το στόμα με το ένα χέρι της επειδή της ήρθε εμετός… Την καύλωνε αρκετά το γεγονός ότι τα μούσια του Κούραιου τσιμπάγανε ίσα ίσα το πετσάκι της που σε καμιά περίπτωση δεν χωρούσε ολάκερο στο στόμα του. Πλέον η ταχύτητα του σκαμπανεβάσματος είχε ξεπεράσει το όριο και ο φίλος μας ετοιμαζόταν να αντλήσει την δόση του. Ετοιμάζεται να πιεί τον φρουτοχυμό του και μέσα σε δύο σεκόντ καταπίνει το πολύτιμο υγρό. Η Ερμιόνη μη μπορώντας να κρατηθεί βογγά από ηδονή και αφήνει τα ξερατά ελεύθερα να λούσουν τον αιμομίκτη Γόγκουνα. Ο Κούραιος τινάζεται και αντιδρά ξεσπώντας σε κλάματα. «Γιατί με γέμισες με τις βρωμιές σου εξαδέλφη; Γιατί; Εγώ τι σου κανα; Το μόνο που ήθελα ήταν να σου ‘γλειφα την πούτσα Γιατί με αντιμετώπισες σαν αντικείμενο; Γιατί με υπολόγισες ως έρμαιο των ερωτικών σου ξερασμάτων; Εγώ δεν έχω ψυχή; Στο πηγάδι κατούρησα; ! Γιατί μου φέρθηκες έτσι μωρή κάργια;» - «Συγνώμη Κούραιε, δεν ήξερα πως ένιωθες έτσι για μένα… δεν ήθελα να σου φερθώ τόσο άσχημα… Λυπάμαι… Το μόνο που μένει τώρα είναι να αυτοκτονήσω αλλά δεν έχω κάτι για να αφήσω στον κόσμο εκτός από αυτήν την βοϊδόπουτσα! Μα κάτσε μισό λεπτό…Το νόημα της ζωής μου βρίσκεται ανάμεσα στο πόδια μου; Εγώ νομίζεις ότι ποτέ δεν αγωνίστηκα για τίποτα; Το μόνο που ήθελα ήταν να γαμιέμαι; Εγώ δεν αγωνίστηκα να αλλάξει ο κόσμος; Τόσο ποταπή σου φαίνομαι; Πιστεύεις ότι ποτέ δεν άγγιξα τον έρωτα; Ότι ποτέ δεν άφησα να με πνίξουν τα μαλθακά πλοκάμια της αγάπης; Εγώ δεν ήμουν που ήμουν κάθε Κυριακή στο πόδι για να πάω στην πρωινή λειτουργία; Εγώ δεν μοίραζα τον Ριζοσπάστη, το Προς τη Νίκην και την Ζωή του Χριστού στα υπόλοιπα παιδιά της συνέλευσης; Και τώρα που μεγάλωσα θα μοιράσω την αγάπη μου σε φυλλάδια; Εγώ δεν ήμουν που συνέβαλα στην περιφρούρηση της πορείας από τους προβοκάτορες και τις λεσβίες των Μαοϊκών; Εγω δεν πάλεψα με την σειρά μου για τα δικαιώματα των ερμαφροδιτοφυλοφυλοφυλόφιλων; Όλα αυτά δεν σου κάνουν; Μπορεί το κίνημα να μην κατάφερε να γίνει πλειοψηφικό, αλλά δεν θα τα παρατήσουμε τόσο εύκολα, έτσι;» «Ερμιόνη θα σου πω κάτι τελευταίο» είπε ο Κούραιος «Τι;» Ρώτησε η Ερμιόνα. «ΓΑΜΙΕΣΑΙ!» της απάντησε κοφτά και με στόμφο ο Γόγκουνας ενώ σηκώθηκε και φεύγοντας έκλεισε με δύναμη την πόρτα. Τα φώτα κλεινουν. Ο ήχος mute. Σιγή. Σε αυτό το σημείο θεωρούμε ότι απαντήθηκαν τα βασικά ερωτήματα που προέκυψαν εξαιτίας των ερωτικών του συγκυριών, ας ελπίσουμε πως θα μας απασχολήσει πάλι στο εγγύς μέλλον.

Πτώματα νεογνών τρέφουν το επαναστατικό μας πρόταγμα και οικογένειες διαλύουν

2008-02-14T08:27:00.000-08:00

Πτώματα νεογνών τρέφουν το επαναστατικό μας πρόταγμα και οικογένειες διαλύουν

Σε παρακαλώ άνοιξε μου, να ξέρεις ότι το μόνο που θέλω είναι να διεισδύσω αγαπητέ μου. Να ξεράσω μέχρι και την τελευταία σταγόνα θανάτου στα όργανα σου… Ξέρεις έχουν συνηθίσει να ζουν μέσα στην άγνοια πλέον. Βγάλε με από το ψυγείο και μέσα σου τοποθέτησε με. Εκσπερμάτωσε πάνω μου. Τρίψε μου το στήθος σου πάνω στα μαχαίρια. Ακόνισε την παλάμη σου πάνω στους μηρούς μου. Χύσε με! Η γλώσσα μου περισυλλέγει τα απομεινάρια. Όλα. Το ξέρα πως σου έσπασε ο καθετήρας. Μην φοβάσαι όμως, εγώ είμαι εδώ. Εγώ… Θα σε πλένω κάθε μέρα. Θα σου αλλάζω την παναγία. Δεν θα λερωθεί. Λειτουργείς ή υπολειτουργείς; Μίλα! Γιατί μου δημιουργείς προβλήματα; Δεν ήξερα πως ήταν ο αδερφός σου. Τι πάει να πει μόνος; Θα μου πεις επιτέλους; Κανένα βογκητό δεν συμπίπτει με τους αιώνιους οργασμούς της παρηκμασμένης πραγματικότητας. Όλα γύρω σου είναι χάλια. Θεατής σε μια μάνα που ξερνά άψυχα βρέφη για να χορτάσουν το θηρίο. Δεν μπορείς να το βρεις… Μην πιέζεσαι… Δεν έχει νόημα… Πέθανε…Εσύ… Όλες οι αρρώστιες του κόσμου να πέσουν πάνω σε αυτούς που αγαπάς περισσότερο… Με λατρεύω γιατί δεν ζω στην ψευδαίσθηση της ευτυχίας… Και καυλώνω γιατί απομακρύνω την παραμικρή ορατή στέρηση…

Κόκκινη βίβλος : Η επανάσταση του 69

2008-02-08T03:30:00.000-08:00

Κόκκινη βίβλος : Η επανάσταση του 69

Η Άννια μεγάλωνε μέσα σε μια όχι και τόσο συνηθισμένη εργατιστική οικογένεια, ο πατέρας της ήταν ανθρακωρύχος από τα νησιά της Βαγδάτης μέγας μέθυσος, σάτυρος και θρήσκος, η μητέρα της πρώην κομμώτρια νυν φιλόσοφος και μέλλον οπωροκηπευτικόν, η αδερφή της απουσιολόγος Μαοϊκή και ο αδερφός της έξω. Η ζωή της από όσο γνωρίζουμε ήταν βουτηγμένη στην σκατά. Ουσιαστικά κάθε μέρα ήταν ένα δράμα για την μικρή μας φίλη, ο πατέρας ερχόμενος από το καπηλειό μεθούσε, την χτύπαγε και την βίαζε με την βοήθεια του Χριστού και της Παναγίας ενώ ταυτόχρονα της έκανε κήρυγμα να μην πάει ποτέ με άλλον άνθρωπο επειδή το σεξ είναι κάτι το ιερό και πρέπει να μείνει μέσα στους κόλπους της οικογένειας. Η αδερφή της, η Έρσυ, προσπαθούσε να την προσηλυτίσει στον Μαοϊσμό εξετάζοντας την ανελλιπώς σε χωρία της Κόκκινης Βίβλου, ενώ ταυτόχρονα της εξηγούσε την αντεπαναστατική φύση του πρωκτικού οργασμού και το πώς χάρη σε αυτό καταπιέζεται η εργατική τάξη καθώς αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για την χειραφέτησή της (σύμφωνα με την κόκκινη βίβλο αποτελεί βίτσιο των ιμπεριαλιστών). Η μάνα της δεν είχε χρόνο για αυτήν επειδή διάβαζε Σοπενάουερ και φαντασιωνόταν με την σειρά της το πώς είναι να σε πηδάει ένας μεσήλικας από μπρος με απώτερο σκοπό να σου φεύγουν κλανιές.

Όλα κυλούσαν ήρεμα ώσπου ένα μεσημέρι καθώς προσπαθούσε να αποστηθίσει το κεφάλαιο της Κόκκινης Βίβλου με όνομα «Το τελευταίο μου γαμήσι ήτανε με τροτσκικίστρια» ακούει ένα κλάκ… Προσπαθεί να αγνοήσει τον ήχο και συνεχίζει το διάβασμα «η επανάσταση είναι διεθνής αλλά ο πούτσος μου είναι καλύτερος» κλακ!... Γυρίζει λίγο το βλέμμα στην πόρτα αλλά τίποτα. Δεν στέκονταν κανείς. Συνεχίζει το διάβασμα… «οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις θέλουν να μας πάρουν από τον κώλο, αλλά αυτό δεν θα περάσει!» κλακ!... Εεεεε μα πια! Τι θα γίνει επιτέλους δεν θα διαβάσω; σκέφτηκε εκνευρισμένη. Περνάνε κάποια δευτερόλεπτα και συνεχίζει… «είτε Παο, είτε Μαο ‘γω απ’ τον κώλο δεν γαμάω» ΚΛΑΚ! «Ποιος είναι γαμώ την Παναγία μου;» είπε εμφανώς θυμωμένη και γύρισε σελίδα……………. «ΤΙ ΕΙΠΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΟ;;;;» πετάχτηκε τσιρίζοντας από μια γωνιά ο Χριστός και τρέχοντας προς το μέρος της φώναζε «ΕΓΩ ΕΙΠΑ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΙΑ ΣΟΥ;;;;» Πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη η Άννια ο Χριστός είχε βγάλει από την τσέπη του ένα νυχοκόπτη και της ξύριζε τα φρύδια με μανία. «Έτσι για να μάθεις πως κάνουν πεντικιούρ στον παράδεισο…» της φώναζε ενώ βογγούσε βήχωντας. Τότε η ηρωίδα μας χωρίς να χάσει χρόνο ούρλιαξε «Άσε με να διαβάσω επιτέλους γαμώχριστε!» και του κάρφωσε ένα αντιλυσσικό εμβόλιο που είχε πρόχειρο στην τσέπη της για τέτοιες περιπτώσεις. Αμέσως μετά ακούστηκε ένα αααααα και ο Χριστός έσβησε από μπροστά της αφήνοντας στην θέση του ένα πελώριο σκατό. (Περιττό να πούμε ότι βρώμισε όλο το σπίτι.)

Ακούγοντας τις φωνές ο πατέρας και η μητέρα της ανησύχησαν και ανέβηκαν πάνω. «Τι έπαθες κοριτσάκι μου; Ποιο κάθαρμα σου γάμησε τα φρύδια; Πωπω! Τι ερασιτέχνες υπάρχουν θεέ μου!» είπε η μητέρα της και την πήρε αγκαλιά. Ο πατέρας της δε μόλις αντίκρισε το σκατό έπεσε με τα μούτρα πάνω του και σιγοψέλνοντας « έκλασε ο Ιησούς τον άρτο» έτρωγε το καφέ γλύκισμα με θρησκευτική ευλάβεια. Τέλος αφού δεν άφησε ούτε μια μπουκιά από το σκατό άρχισε να σταυροκοπιέται με το δεξί ενώ με το αριστερό χούφτωνε το πλαϊνό κωλομέρι της Άννιας. «Μονάκριβή μου κόρη, ήσουνα μάρτυρας ενός θαύματος! Ιδού και τα σημάδια στο πρόσωπό σου! Κάτσε δυό λεπτάκια να σε χύσω…» είπε. Η Άννια δεν άντεχε άλλο… πριν προλάβει να τελειώσει την πρόταση ΧΡΑΠ! ένα στυλό του καρφώθηκε στο μάτι. «Αυτό για όλα όσα υπέφερα εξαιτίας σου!» φώναξε η Άννια ενώ του κατέστρεφε την κόρη ΧΡΑΠ! «Και αυτό για να του κάνει παρέα» φώναξε για μία ακόμη φορά μπήγοντας του ένα φρεσκοξυμένο μολύβι στο άλλο. «Αααααα τι μου έκανες διαολόπαιδο!!!» τσίριζε ο τυφλός ανήρ ενώ τρέχοντας μέσ’ στο δωμάτιο έπεσε κατά λάθος από το μπαλκόνι που ήταν όλως τυχαίως ανοιχτό βρίσκοντας έναν φρικτό θάνατο (τέταρτος όροφος υπόψην). «Γιατί σκότωσες τον πατέρα σου ασχημόφρυδο πλάσμα;» σπάραζε η μητέρα ακολουθόντας την. «Άσε με κι εσύ! Μαλακισμένη!» της απάντησε και την έσπρωξε δυνατά με αποτέλεσμα να πέσει από την σκάλες, που ήταν όλως τυχαίως φρεσκοσφουγγαρισμένες, ενώ κατά την διάρκεια της κατρακύλας άφηνε ότι μυαλό και εντερικό κουβάλαγε στο ξύλο.

Η Άννια είχε μείνει ακίνητη και αναλογίζονταν ότι ήταν πατροκτόνος, μητροκτόνος και ελεύθερη πλέον να ζήσει τον έρωτα. Δεν άργησε πολύ, έτρεξε και μπούκαρε στο δωμάτιο της αδελφής της γλωσσοφιλιάζοντας την με πάθος. «Ηρέμησε Άννια, μπορεί να μας πάρει είδηση ο μπαμπάς και να μας βιάσει…» ψιθύρισε η Έρσυ , «Όχι, δεν πρόκειται να γίνει τίποτα τέτοιο! Τον ξεφορτωθήκαμε μια και καλή! Όχι άλλος Χριστός! Όχι άλλος βιασμός! Όχι άλλη Παναγία!» απάντησε η Άννια φιλώντας την στα χείλια πολλές φορές. «Ααααχ! Αυτό είναι υπέροχο! Τώρα πλέον μπορούμε να χαρούμε την αγάπη μας και να ταξιδέψουμε στην κομουνιστική Κίνα ώστε να ζήσουμε ελεύθερες δουλεύοντας για τον λατρεμένο μας Μάο 14 ώρες την μέρα!» ζητωκραύγασε η έγκαυλος κόρη ενώ την ίδια στιγμή τα χέρια της πασπάτευαν τα ατέλειωτα στήθια της Άννιας. «Αααχ λέγε μου τέτοια και καυλώνω η προλετάρια!» έλεγε παθιάρικα η Άννια ενώ τα δάχτυλά της εισχωρούσαν σιγά σιγά στο υγρό Μαοϊκό μουνάκι και το χάιδευαν. Η Έρσυ άρχισε να βογγάει ρυθμικά γλείφοντας τις ρόγες της Άννιας που είχαν ερεθιστεί και ήταν αρκετά σκληρές. Το χέρι της κατέβαινε με αργό ρυθμό την κοιλιακή χώρα χαϊδεύοντάς και γαργαλώντας την αισθησιακά. Γέλια ηδονής πλημμύριζαν την ατμόσφαιρα του δωματίου μέχρι σταδιακά να μετατραπούνε σε επιφωνήματα πόθου που σήμαιναν την είσοδο ενός δακτύλου στο ερωτικό όργανο της Άννιας. Τα χέρια των δεσποινίδων που δεν ήταν απασχολημένα χούφτωναν μανιωδώς τα στήθη τους και τα δάχτυλά περιεργαζόντουσαν τις ρώγες. Η γλώσσες τους συναντούσαν η μια την άλλη εκτός της στοματικής κοιλότητας. Κατά την διάρκεια της όλης λαγνουργίας η Άννια πήρε την πρωτοβουλία να αρπάξει με τα στιβαρά της μπράτσα την Έρσυ και να την πετάξει ανάσκελα στο κρεβάτι. Χωρίς όμως να αργήσει λεπτό περνά από πάνω και τοποθετεί το κεφάλι ανάμεσα στο πόδια της. Την ίδια στιγμή η γλώσσα της βυθίζεται σε έναν ωκεανό ζαχαρωμένης φράουλας. Η Έρσυ με την σειρά της γλύφει το δέρμα γύρω από το αιδοίο απαλά απαλά, γνωρίζει πως αυτό ξετρελαίνει την ομόαιμη της που ξεσπάει σε δάκρυα καύλας. Η ερωτοπραγία συνεχίζει να λαμβάνει χώρα και οι ατίθασες αδελφές έχουν επιδοθεί σε ένα απολαυστικότατο 69. Η Έρσυ αρχίζει να βαριανασαίνει, το ίδιο και η Άννια…Τα σώματα έχουν γίνει ένα μεταξύ τους. Η γλώσσες δουλεύουν όλο και πιο γρήγορα μέχρι να φτάσουν σε έναν σταθερό ρυθμό, σιγά σιγά η αίσθηση γίνεται εντονότερη, τα μάτια κλείνουν όλα τρέμουν και… «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!»

Εφυγε απο κοντά μας ο Μάρκος Σεφερλής...

2008-02-03T09:51:00.000-08:00

ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ Ο ΜΑΡΚΟΣ ΣΕΦΕΡΛΗΣ

Εκημηθη ο λαοφιλής κωμικός Αθηνων και Πασης Μαλακιας Μαρκος Σεφερλης. Υστερα απο μακρα παραμονή (εγκλεισμό) σε κλινικη του Miami έχασε την μαχη με το ταβλι και επέστρεψε ουκ ολιγα κιλα ελαφρύτερος (για αυτό αποφευχθει και εργατικό ατύχημα κατα την διάρκεια της μεταφοράς του φέρετρου - κιβωτο). Σύσσωμη η ελληνορθόδοξη κοινότητα θρήνησε και έκλα(φ)σε (όπως ο Ιησούς τον άρτο - ημών τον επιχύσιον) τον μεγαλό ηγέτη της ελληνικής φαρσοκωμωδίας. Εκηρύχθη τριήμερος αργία εξαιτίας του εθνικού πένθους. Εμείς ως γνήσιοι φορείς των επαναστατικών ελληλορθόδοξων ιδεών απαιτούμε η αργία να επεκταθεί και εις τα γειτονικά κράτη διότι είμεθα και διεθνισταί. Έπρεπε να νοσηλευθεί ο ηγέτης μας σε ελληνικόν νοσοκομείον καθώς οι άθεοι ιμπεριαλισταί και εκμεταλλευταί του ελληλοχριστιανικού λαού τον καρκίνευσαν παραιτέρω και εψόφησε. Επιτέλους οι υπεύθυνοι να αναλάβουν τις ευθύνες των! Να προβάλλονται εκπομπές του θρυλικού κωμικού εις το Alter και το Star καθ' όλη την διάρκεια της εβδομάδος! Μπορεί να μας άφησες ω μεγάλε ηγέτη αλλά να ξέρεις πως δεν θα σε ξεχά(-ε)σωμε. Ζήτω το έθνος, η εκκλησία και ο στρατός! Ζήτω ο Μάρκος Σεφερλής!

Πολιτικο μνημοσυνο στον ιερο ναο του Προφήτου Μαλαχία

Σ.Ε.Κ. (Σεφερλικόν Ελληλορθόδοξον Κίνημαν)
Συμμαχία Σταματήστε τη Μαλακίαν

Αφροδίσια ούρα ενός παιδοψυχολόγου

2008-01-26T19:48:00.000-08:00

Το πλεχτό φόρεμα μετα βίας κρύβει τους πλούτους σου. Πλούσιοι μεν αλλά γενομένοι εραστές. Ερωτοτροπούν μεταξύ των αλλά ενόπιών μας το μέγεθος και η αλλοτροίωση. Η πέτσα υποχωρεί μπρος στα περίσσια κάλλη σου. Δέχτηκες να εκπροσωπήσεις μια συλλογική ενθρόνιση. Τι μας χωρίζει επιτέλους; Τι άλλο θα μπορούσε να σταθεί ανάμεσά στα πρέπει μας; Άσε με να εμψυχώσω τον μεταμεσονύχτιο σου οργασμό. Άσε με μόνο με τα ενδόψυχα μαρτύρια. Σου κατέστρεψα το φλερτ και με ανταμοίβεις με γροθίες. Πως γίνεται σε χωριστείς για να τις υπηρετήσεις και τις τρεις. Δυστυχώς με ανακάλυψες. Θα μπορούσες κάλλιστα να με τοποθετήσεις αναμεσά τους. Θα τους φερόμουνα με αγάπη και τρυφερότητα. Θα διασκόρπισα αγνοτήτα για χάρη της κοινοκτημοσύνης. Μόνο γάλα και αρρώστια δεν περίμενα. Με κλείδωσες στο αμάξι και κάθησες επάνω μου με απώτερο σκοπό την απόλαυση. Προσπάθησα να τελειώσω την αφαίμαξη μα δεν σε χόρταινα με τίποτα. Θα μπορούσα να ατενίζω το κορμί σου με τις ώρες. Η γλώσσα μου να γίνει ένα με τα στήθια σου. Το δάχτυλο ένα με το αιδοίο. Τα χείλη μου ένα με τα υγρά. Να ξεριζώσω την σαδιστική σου ειρωνία και να την αντικαταστήσω με όρια ηδονής. Ουμανιστική υπεροχή μιας πεοδιψής αυτάρκειας. Το τραγελαφικό λαθος μιας εμπλεκόμενης αιδιολειχίας και γραφειοκρατικοποίηση ελευθεριακών οργίων. Λίμπιντο και ορμόνες σε βρεφοκομίας εγκώμιο. Ριζική αποχαύνωση και μελιστάλαχτες εκρήξης πάθους με τα χέρια κρεμάμενα νωχελικά. Στηθόδεσμος σε φυλακίζει και κληρώνει τις απόκρυφες σου χάρες. Το μόνο που ελπίζω είναι να είμαι εγώ ο επόμενος τυχερός.

Αλληλεγγύη στον σύντροφο Ζαχόπουλο

2008-01-24T18:47:00.000-08:00

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΖΑΧΟΠΟΥΛΟ

Οι σεξιστικές επιθέσεις εναντίον του δεν περιορίζονται μόνο στα τηλεοπτικά πάνελ καθώς όλοι μας γνωρίζουμε και ζούμε την ρατσιστική αντιμετώπιση των σεξουαλικών μειονοτήτων στην καθημερινότητα μας (και δη των υποταγμένων ερωτικά ανδρών). Τα αστικά μέσα μαζικής εξαπάτησης γελοιοποιούν τον σαδομαζοχισμό και σατιρίζουν τις ερωτικές προτιμήσεις του επιφανούς μέλους της κοινότητάς μας. Το να είσαι μαζοχιστής σε μια βανίλια κοινωνία αποτελεί επαναστατική πράξη καθώς αντιστέκεσαι στο πολιτικά ορθό σεξουαλικό μοντέλο που μας επιβάλλει ο πολιτισμός της εκμετάλλευσης.

Η συντονισμενη επιθεση κρατους και μμε στον διωκομενο σύντροφο δεν θα μεινει αναπαντητη!

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ

ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΣΤΙΣ 12 Μ.Μ.

Αναρχομαζοχιστικό Κίνημα (Α.Κ.)

Έκτρωση Κλινικής Βίας - 1η απόπειρα

2008-01-11T06:43:00.000-08:00

Έκτρωση Κλινικής Βίας - 1η απόπειρα

Καλή χρονιά σε μας! (και κακή χρονιά στους υπόλοιπους :D ) Μόλις ανέβηκε το πρώτο τεύχος του ερωτικά σουρεαλιστικού μου zine. Αν είστε κανένας ανώμαλος 40άρης με τριχωτή κοιλιά , αγκαθωτή γενειάδα και μόνη σας συντροφιά ληγμένες κονσέρβες αλλαντικών τότε κατεβάστε το! (κι αν δεν είστε... χέστηκα κατεβάστε το και πάλι :P )

- δεν ξέρω αν το καταλάβατε αλλά για να κατέβει πρέπει να κάνετε κλικ στο εξώφυλλο -

Ως κάλεσμα μιας ασήμαντης συνύπαρξης

2007-12-18T07:08:00.000-08:00

Σήμερα ξύπνησα… Το μόνο που με περίμενε ήταν ένα δάκρυ. Ένα δάκρυ για έναν οργασμό που έφυγε, για μία επανάσταση που έμεινε εκτός φάσης, διάστασης και προσφυγής. Ζώντας ακόμη μέσα στο όνειρο. Στο όνειρο που επικρατεί όνειδος και καταδίωξη. Στο όνειρο που η λύση του αποτελεί μια στημένη φαντασίωση. Με συμβούλευσες για μια ακόμη φορά να σε ρωτήσω το γιατί. Η απάντηση σου; Κενή. Κενή όπως η καθημερινότητα μιας πόλης ανοργασμικής. Μιας αρχέγονης στειρότητας που σε προσπάθεια να συγκαλύψει την θλίψη της επικαλείται έναν απρόσμενο παράδεισο. Μια λύτρωση αντιερωτισμού, αφάνειας και σκωληκοειδείς απόφυσης .

Δεν μου άρεσες καθόλου χθες τώρα που το ξανασκέφτομαι. Θα προτιμούσα να ήσουν νεκρός. Θα προτιμούσα να σου έκλεβα την ανάσα. Να χαλιναγωγούσα το πάθος σου για χάρη μιας αισθησιακής ουδετερότητας. Να έχυνα το σπέρμα σου, εξαιτίας μιας ορμονικής δυσαρμονίας. Να διαστρέβλωνα αυτό που για σένα σημαίνει αμαρτία. Κι όλα αυτά ενώ θα είσαι βυθισμένος μέσα στην επιφάνεια. Ναι σωστά μάντεψες… Δεν θα σου πετάξω κανένα σωσίβιο. Για κανέναν και για τίποτα. Τα ράμματα ενός ανεστραμμένου κόσμου και οργισμένες σταγόνες απάθειας. Σου απέμεινε ο κυνισμός. Ούτως ή άλλως ποτέ σου δεν είχες τίποτα. Ποτέ σου δεν γνώρισες τον ερώτα, την γλυκύτητα της ασχήμιας, την γοητεία της παρακμής. Σου αρκούσε το πραγματικό, μια φαινομενική κλειστότητα μιας και στα κρυφά θα ήθελες να ήσουν εραστής της. Για αυτό άλλωστε και με απέφευγες. Μια οπτική θεώρηση ματωμένου αυνανισμού και δυσλεκτική παρόρμηση.

Αποτρίχωση με κερί, υγρά έμμηνης ρήσης βασιλικού πολτού και αδαείς πρόγονοι που τον παίζουν ολονυχτίς χωμένοι σε σπηλιές μες στο καταχείμωνο. Μια ελλιπής μετάφραση λεσβιακής ομορφιάς, κι ερωτικής ψυχρότητας. Ενδιάμεσα τους η Ανδριάνα και ο Έκτορας. Τα μπάσταρδα. Με έντονο το «μπ». Σαν τον «μπούτσο» ένα πράμα. Μόνο που δεν κρέμεται και αλλάζει φορά ανάλογα με την θέση της σελήνης και την πορεία του σκατού προς την αποχέτευση. Ζούνε για να ξεκοιλιάζουν ορφανά και να πουλάνε τα υπόλοιπα σε σκλαβοπάζάρα τελειωμένων εργένηδων που καπνίζουν σφαχτάρια και γλείφουν πληγές. Όχι όμως με σκοπό την επώαση αλλά την ηδονή. Το εγκεφαλικό χύσιμο. Το σπέρμα της νύχτας της ψυχής και του σώματος, χρώματος πορτοκαλί απόρροια κλύσματος κι ενόργανης γυμναστικής. Ένας ανυπέρβλητος εγωισμός συμπυκνωμένος σε φρούτα και κουβέντες απόγνωσης. Όλες ξεχασμένες. Όλες ρημαγμένες μέσα σε ληγμένα κουτιά λαχανικών… Λύπη σε κονσέρβα και ραπίσματα αποξένωσης.

Σέρνεσαι βυθισμένος στην πικρία και οι δάφνες της νίκης σου προσφέρουν την αγάπη που στερήθηκες. Το να πας να γαμηθείς, άλλαξε ταυτότητα. Αποτελεί ευχή. Καύλα, διαστροφή και κεραυνοβόλος έρωτας. Αναμενόμενη η αντίδραση… σειρά σου να καταπιείς τα χάπια. Ένα ένα από τον πρωκτό. Μαλάκα! Ε μαλάκα…. Είπαμε… είσαι μαλάκιο.

Ραντεβού στις εννιά

2007-11-11T21:48:00.000-08:00

Δεν προλαβαίνω... Θα χάσω το μάθημα! Τρέχοντας όλο και ταχύτερα ίσα ίσα που βλέπω μπροστά μου. Τρυπώνοντας ανάμεσα στους περαστικούς το βήμα μου έχει γίνει αρκετά γρήγορο. Στην προσπάθεια μου να περάσω στον απέναντι δρόμο χτυπάω πάνω σε ένα αγκόνα. Την επόμενη στιγμή βρίσκομαι σωριασμένος στο πεζοδρόμιο παρέα με έναν μισάνοιχτο χαρτοφύλακα, τρία μολύβια και ένα σύνολο διασκορπισμένων εγγράφων. "Χίλια συγνώμη ήμουν βιαστικός και δεν σε είδα..." έλεγα ενώ ταυτόχρονα συμμάζευα το χαρτομάνι τοποθετόντας τo μέσα στον χαρτοφύλακα. Τελειώνoντας δεν πρόλαβα καλά καλά να σηκώσω το κεφάλι μου και αντίκρυσα δύο αστραφτερές μαύρες γόβες (από αυτές που εύχεσαι να σε κάνουν ένα με το δάπεδο) να στηρίζουνε δύο καλλίγραμα πόδια εγκλωβισμένα σε μία μαύρη στενή demi φούστα, συνδυασμός που μετατρέπει οποιαδήποτε γάμπα σε έργο ερωτικής τέχνης. Σαστισμένος σηκώνομαι κοιτώντας με βλέμμα μετάνοιας μια ελκυστική κοπέλα με μαύρο ταγιέρ, γαλλική πλεξούδα, σκουρόχρωμο κοκκάλινο ζευγάρι γυαλιών,σαρκώδη χείλη και ένα κατάχλωμο δέρμα που συμπληρώνει την αισθητική τελειότητα. Έχοντας μείνει άναυδος με το ζόρι βγαίνει απο το στόμα η φράση "Συγχωρέστε με για τον πανικό, δεν είχα καμία κακή πρόθεση ξέρετε και..." (ο πληθυντικός σε τέτοιες περιπτώσεις βγαίνει αυθόρμητα) Η κοπέλα έχοντας πάρει ειδήση τον ενθουσιασμό μου γέλασε ειρωνικά και δίνοντας μου μια κάρτα απάντησε ψιθυριστά με επιβλητικό τρόπο " Για να επανορθώσεις να είσαι σε αυτό το μέρος στις 9 ακριβώς, κάθε λεπτό αργότερα θα δρα εις βάρος σου..". Αυτό ήταν... είχα μείνει άναυδος. "Και κάτι τελευταίο, δεν θα κατουρήσεις ούτε μια φορά μέχρι τότε. Έγινα κατανοητή;" , "Σαφώς και γίνατε" της είπα, έχοντας ακόμη την έπληξη ζωγραφισμένη στο προσωπό μου βλέποντας την να αποχωρεί σιγά σιγά. Συνέχισα το περπάτημα προς την σχολή έχοντας στο νου μου την εικόνα της... Στην τελική έχασα το μισό μάθημα εξαιτίας της αργοπορίας αλλά τώρα που το σκέφτομαι, και στο άλλο μισό δεν πρόσεχα καθόλου καθώς το μυαλό μου ήταν αλλού για αλλού. Σκεφτείτε πόσο άτυχος θα ήμουν αν είχα έρθει στην ώρα μου...

Οι ώρες περνάνε.Μόλις έχω φάει μεσημεριανό και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα... Η κυριαρχική ομορφιά της άγνωστης δεσποινίδας έχει αποτυπωθεί στην μνήμη μου και δεν με αφήνει σε ησυχία. Πόσο θα ήθελα να αποτέλουσα έστω ένα μικρό τμήμα της φούστας της ώστε να βρίσκομαι σε συνεχή επαφή με το ερεθιστικό της δέρμα. Μας φαντάζομαι να ερωτοτροπούμε σε διάφορα άσχετα μέρη... από σχολικά κτήρια και νοσοκομεία μέχρι παρακμιακά σοκάκια και δημόσιες τουαλέτες. Μία στιγμη όμως! Τι είναι αυτό; Μάλλον ήπια πολύ νερό το μεσημέρι και φούσκωσα. Θέλω να πάω στο μπάνιο... πονάω. Θέλω να πάω στο μπάνιο, αλλά δεν πρέπει. Θέλω να πάω στο μπάνιο αλλά δεν μου το επιτρέπει. Για να καταπολεμήσω τον πόνο που νιώθω αφήνομαι στις σκέψεις μου για αυτήν, αφήνομαι στον πόθο και την αοριστία. Πονάω για χάρη της και ξέρω πως το εκτιμάει. Θα προσπαθήσω να κοιμηθώ λίγη ώρα για να ηρεμήσω και να πάρω δυνάμεις, ποιός ξέρει τι με περιμένει το βράδυ...

Μμμμ... Μόλις ξύπνησα. Για να τσεκάρω λίγο κινητό. Πως;! Η ώρα είναι 20:30!!! Στο τσακ προλαβαίνω να ετοιμαστώ και να ντυθώ για να είμαι στην ώρα μου. Γρήγορα! Γρήγορα! Κατεβαίνω τις σκάλες βιαστικά, προσπαθώντας ταυτόχρονα να ξεχάσω το πόνο που προκαλείται απο το φούσκωμα. Λοιπόν για να δούμε... Αν θυμάμαι καλά αυτή η οδός είναι προς τα κει. Μετά στρίβουμε; Ελπίζω ναι. Γαμώτο, ποτέ δεν μπορούσα να προσανατολιστώ. Μια στιγμή... Νάτο! Τρίτος όροφος. Ανεβαίνω με τα πόδια και χτυπάω το κουδούνι ενώ ρίχνω μια κλεφτή ματιά στο ρολόι μου...
Να πάρει άργησα δέκα λεπτά. Ανοίγει η πόρτα. Μπαίνω σε ένα χώλ με δύο καναπέδες κι ένα τραπεζάκι. Ακόμη πονάει η κοιλιά μου. Ακούω μια φωνή να μου λέει "πέρνα μέσα". Ανοίγω την πόρτα που βρίσκεται στο δωμάτιο, ένα τυπικό δικηγορικό γραφείο με δύο καρέκλες και μια μεγάλη βιβλιοθήκη . Ακριβώς μπροστά απο το γραφείο βρίσκεται η πανέμορφη δεσποινίδα. Το ντύσιμο της είναι ίδιο με του μεσημεριού. Η μόνη διαφορά είναι πως κρατάει στο χέρι της μια βίτσα. "Με έκανες να περιμένω δέκα ολόκληρα λεπτά. Ποιός νομίζεις οτι είσαι; Δεν σου έχουν μάθει να είσαι συνεπής;" μου φώναξε. "Συγνώμη κυρία πόναγε η κοιλία μου και με πήρε ο ύπνος" της απάντησα με σκυμμένο το κεφάλι. "Κακώς. Πολύ κακώς.Σου το είχα ξεκαθαρίσει απο την αρχή οτι σε ήθελα εδώ στις εννιά ακριβώς. Το ξέρεις οτι για να επανορθώσεις πρέπει να τιμωρηθείς." μου είπε. Της έγνεψα καταφατικά. "Όταν σου μιλάω θα μου απαντάς" είπε αστράφτοντας μου ένα χαστούκι. "Έχετε απόλυτο δίκιο" της απάντησα πιο μαζεμένος. "Ωραία λοιπόν, τώρα ήρθε η ώρα για την τιμωρία σου. Στήσου στα 4 τέσσερα και κατέβασε το παντελόνι σου. Θα σου ρίξω δέκα ραπίσματα με την βίτσα, ένα για κάθε λεπτό που άργησες. Θέλω να ακούω βογγητό μετά απο κάθε ράπισμα.Κατάλαβες;". "Μάλιστα κυρία" της απάντησα και έκανα αυτά που με πρόσταξε. Κάθε ράπισμα και πόνος. Κάθε ράπισμα και βογγητό. Όλο και δυνατοτέρα. Στο τελευταίο δεν άντεξα, έπεσα στο πάτωμα. Δάκρυα έκαναν την εμφάνισή τους. Κι όλα αυτά σε συνδυασμό με το πόνο του στομαχιού. Έτσι όπως είμουνα σκυμμένος με διέταξε να τις γλύψω τα γοβάκια. Το έκανα. Ύστερα μου ζήτησε να της φιλήσω τα πόδια. Μέσα σε δύο λεπτά το σάλιο μου είχε καλύψει όλη την επιφάνεια των ποδιών της. "Ξάπλωσε στο χαλί τώρα." Σήκωσε την φούστα της και κάθησε πάνω στο πρόσωπό μου. Το μουνί της ήταν ένα με τα χείλη μου. Ξεκίνησα να την γλύφω. Της άρεσε πολύ. Το έκανα με σταθερό ρυθμό για αρκετή ώρα. Το απολάμβάναμε και οι δύο σαν τρελοί. Πάνω στο αποκορύφωμα της καύλας ήρθε ο οργασμός της συνοδευόμενος απο μία κραυγή ηδονής. Αφού έκατσε λίγη ώρα ακόμη επάνω μου, σηκώθηκε, με τράβηξε προς τα πάνω και με διέταξε να ξαπλώσω πάνω στο γραφείο της. Έτσι και έκανα. Άρχισε να με χαϊδεύει με την βίτσα. Απαλά, απαλά. Όταν με καύλωσε έβγαλε τα υπόλοιπα ρούχα της και όρμηξε επάνω μου. Με καβάλησε. Αυτήν είχε τον έλεγχο και αυτό ήταν ουσιαστικά που με ξετρέλαινε. Με είχε κάνει να ξεχάσω τελείως τον πόνο. Πήγαινε πάνω κάτω όλο και πιο γρήγορα μέχρι που τέλειωσε και ξάπλωσε λίγη ώρα πάνω μου. Ύστερα σηκώθηκε. "Τώρα μπορείς να κατουρήσεις, αρκεί να σε βλέπω" μου είπε. "Δεν μπορώ γιατί ντρέπομαι και είμαι σε στύση" της απάντησα. "Δεν έχει όχι σε μένα" μου απάντησε ρίχνοντας μου μία με την βίτσα. Μην έχοντας άλλη επιλογή πήγα στο μπάνιο προσπαθώντας να κατουρήσω μπροστά της. Ο πόνος που ένιωθα δεν περιγράφονταν, πιεζόμουνα πάρα πολύ καθώς είναι σχεδόν αδύνατο να κατουρήσεις ενώ σου έχει σηκωθεί. Με το που τέλειωσα με σκούπισε με χαρτί. Ύστερα με έβαλε να κάτσω στο κάθισμα της τουαλέτας και άρχισε να με γλείφει μανιωδώς. Ηταν τόσο τέλεια! Τα χείλη της με περιποιόντουσαν τόσο όμορφα που δεν κρατήθηκα και τέλειωσα μέσα στο στόμα της. Μόλις έγινε αυτό με γύρισε απο την ανάποδη και έφτυσε τα χύσια στον κώλο μου. Αααχχχ! Απίστευτος οργασμός. Η ανάσα μου δεν είχε ηρεμήσει ακόμη. Στο τέλος χαϊδεύοντας το μάγουλο του προσώπου μου, ψυθίρισε στο αυτί "Περάσαμε πάρα πολύ όμορφα. Αλλά μέσα σε πέντε λεπτά θα πρέπει να έχεις ετοιμαστεί και να την έχεις κάνει..." Σηκώθηκα και ετοιμάστηκα. Δίκιο είχε πέντε λεπτά μετά ήμουν στον δρόμο παρέα με το discman και τους Coil. Τι απίστευτη μέρα ήταν η σημερινή...

Φασισμός και καθαριότητα

2007-10-29T08:13:00.000-07:00

*ήρθε επιτέλους και η ώρα για λίγο μαύρο χιούμορ

Προβληματισμο προκαλει η μανια των παρατρεχαμενων ελληνοειδών σχετικα με την καθαριοτητα. Λενε ολη την διαφορα περι ''απλυτων'' των εξαρχείων,περι φυλετικης καθαροτητας,περι μαζικων εκκαθαρισεων,κλπ.Κι ερωτω, πως θα αντιμετωπιστει το συγχρονο προβλημα του φασισμου; Μια ειναι η απαντηση. Με βιτριολι φυσικα, τι αλλο; Για να σας αναλυσω τον συλλογισμο μου θα δωσω ενα παραδειγμα απο την καθημερινή ζωή: Ξυπνα ενα φασιστας το πρωι και παει να πιει το γαλα του , ομως.... εμεις θα εχουμε προσθεσει (ενω αυτος κοιμοταν) βιτριολι στο υγρο με σκοπο να δημιουργηθει ενα θανατηφορο μιγμα. Υστερα, ως εραστης της καθαριοτητας το επομενο του βημα θα ειναι να παει για το καθημερινο του λουσιμο/πλυσιμο.Ναι σωστα μαντεψατε οτι θα εχει εισχωρησει με μαγικο τροπο βιτριολι στο αφρολουτρο/σαμπουαν. Μισο λεπτο, δεν τελειωνουμε εδω...εχει κι αλλο: Σε περιπτωση που ζει με την οικογενεια του ή παρουν είδηση πως μολυνθηκε και τον μεταφέρουν σε νοσοκομειο μπορει κανεις καλλιστα να αντικαταστησει το μπουκαλακι του ορου με ενα αντιστοιχο γεματο βιτριολι. Ετσι θα αρχισει να σαπιζει κι απο μεσα. Επισης εαν ειναι αναγκη να γινει κλυσμα, θα μπορουσε να χρησιμοποιηθεί κι εκει το αγαπημενο μας υγρο. Θα μπορουσε ακομη καποιος να μεταμφιεστει σε γιατρο που τυχαια βολταρει μεσα στο νοσοκομειο με ενα ποτηρι βιτριολι στο χερι και κατα λαθος θα το χυσει πανω στον φασιστα (Συγνωμη κυριε,δεν ηθελα να σας καψω...κλπ) Επισης σας συνιστουμε να κουβαλατε μαζι στο σακιδιο σας ενα παγουρινο γεματο βιτριολι, ωστε οταν ειστε σε ηλεκτρικο ή σε λεωφορειο και κανει σταση να το χυσετε πανω του (μην ξεχασετε να κανετε τον ανηξερο οταν σας ρωτησει γιατι με εκαψες ρε,κλπ εγω δεν εκανα τιποτα; αφηστε με να πιω τον χυμο μου ησυχος,ουτε καν σας ξερω κυριε,γνωριζομαστε;...) Ενας φιλος μου ειχε αφηγηθει το πως ειχε καψει μια ολοκληρη ομαδα απο φασιστες οταν ειχε παει σε μια white power συναυλια φωναζοντας ''σιγκ χάιλ'' δημιουργησε βροχη απο το βιτριολι που ειχε τοποθετησει κρυφα στο ποτηρι του καθως πανω στο φυλετικο τους παθος πετανε στον αερα και καμια μπυρα βρε αδερφε. Μια επιπλεον λυση ειναι να επισκεφτειτε γυρισματα φασιστικων ταινιων και να χρησιμοποιήσετε βιτριολι ως τεχνητη βροχη. Ακομη μπορειτε να πατε σε φασιστικα μπουγελα,ενω εχετε γεμισει απο το σπιτι σας το νεροπιστολο σας με το εν λογω υγρο,να δουλεψετε ως σερβιτορος σε φασιστομπαρο και να ριχνετε βιτριολι στα ποτα τους, να το ριχνετε σε πισινες που μαζευονται για το καλοκαιρινο τους μπανιο,να βιασετε εναν φασιστα ενω εχετε βουτηξει το προφυλακτικο (απο την εξω μερια ε!) σε ενα βαζακι βιτριολι,να καθεστε ολη μερα στο μπαλκονι σας περιμενοντας ποτε θα εμφανιστει ενας φασιστας με σκοπο να του ριξετε ενα κουβα βιτριολι.

Συμπέρασμα; Τελικά πρέπει να είναι αρκετά δύσκολο για γίνει κάποιος φασίστας, πρέπει να αφιερώσει πάρα πολύ χρόνο απο την ζωή του για να εξελίξει σε τόσο μεγάλο βαθμό την ηλιθιότητα και μαλακία που τον διακρίνει.

Σε λατρεύω.

2007-09-27T22:06:00.000-07:00

Φτύσε το σπέρμα σου κατάμουτρα! Πιστεύεις άραγε πως μπορείς να τα καταφέρεις; Άφησε την αγάπη μας ελεύθερη να φέρει την καταστροφή. Άφησε την καύλα μας ελεύθερη να μας εξουσιάζει. Αγάπη μου, άσε με να γίνω η πόρνη σου για σήμερα! Μόνο για ένα βράδυ… Θέλω να θυσιάσω την αξιοπρέπεια στον βωμό της ηδονής. Χύσε με στο πρόσωπο! Σε ικετεύω… Δες! Κοίτα με πως σε παρακαλάω… Σου αρέσει να με βλέπεις πεσμένο στα πόδια σου; Σου αρέσει να με βλέπεις λουσμένο στα δάκρυα; Ναι! Τρελαίνομαι να με παίζεις στα γόνατα. Γουστάρω να με στήνεις στα τέσσερα. Μετέτρεψέ με σε αντικείμενο χλευασμού. Αυτό θέλω! Να με χαϊδεύεις! Να με χώσεις στην μήτρα σου, να σου προσφέρω τον πιο υπέροχο σου οργασμό! Να είμαι το μικρό σου αδερφάκι. Έλα λοιπόν! Σκίσε τον κώλο του μικρού σου αδερφού! Το αίμα κυλώντας παράλληλα με τα υγρά σου να σημαδεύει την ερωτική κορύφωση. Συσσώρευσε τον θυμό σου, συγκέντρωσε το μίσος σου… και στρέψε το απέναντί σου! Γυναίκα! Κυριάρχησε! Πάτα με υπερηφάνεια το ανδρικό τούτο κορμί! Υπέταξε με! Άσε με να βογκάω στο άπειρο με κραυγές αγάπης, πόνου και ηδονής! Γέμισε με με εγκαύματα, γέμισε με με σημάδια, χτύπησε με! Σε λατρεύω.

Μια θεσπέσια νύχτα

2007-09-09T22:57:00.000-07:00

Μπαίνω στο ασανσέρ. Τι όροφο είπαμε; Ναι,πάταω το τρία. Μακάρι η διαδρομή να διαρκούσε περισσότερο... Ένα παράξενο συναίσθημα με έχει κυριεύσει.Αγωνία,άγχος,ντροπή ή περιέργεια;... Η σκέψη μου έχει κολλήσει σε μια φωτογραφία σου. Στο είχα πει πως σε έβρισκα όμορφη, αν και ήμουν σίγουρος ότι το είχες ήδη καταλάβει. Σου είχα αφηγηθεί τις φαντασιώσεις μου, ήξερες τι μου άρεσε, ήξερα τι σου αρέσει. Αρκετά... Βρίσκομαι μπροστά απο την πόρτα. Το δαχτυλό μου; Δέκα εκατοστα πριν το κουδούνι. Μου λείπει αρκετό θάρρος, σκέφτομαι. Πάτα το ρε μαλάκα! Δεν είναι ώρα για ντροπές! Έφτασες ως εδώ και θα τα παρατήσεις; Παίρνω μια βαθιά ανάσα και το πατάω. Ανοίγει η πόρτα.... Θεέ μου (δεν υπάρχεις) πόσο σε αδικεί η φωτογραφία! Πόσο θέλω να σου το πω! Πάω να ανοίξω το στόμα μου, δεν με αφήνεις. Με το που λες να κλείσω την πόρτα, η παλάμη σου έχει αρχίσει να να διαγράφει το προσωπό μου. Σε μια στιγμή το δάχτυλο σου χαϊδεύει τα χείλη μου. Καταλαβαίνεις πως έχω αρχίσει να το απολαμβάνω. Συνεχίζεις μέχρι το ερωτικό σου χάδι να μετατραπεί σε...χτύπημα. Έχω πέσει κάτω στο χαλί νιώθοντας παράλληλα το τακούνι σου στην πλάτη μου. Μου λες να γυρίσω απο την άλλη. Κάθεσαι στον καναπέ και με διατάζεις να σου γλύψω το γοβάκι. Το κάνω. Το ξεκουμπώνω με τα δόντια μου. Η γλώσσα εξερευνεί κάθε εκατοστό του ποδιού σου. Όχι δεν με αφήνεις να πάω πιο πάνω... δεν έχω την άδεια. Σηκώνομαι πάνω και ξαπλώνω δίπλα σου. Το κεφάλι βρίσκεται πάνω στα πόδια σου. Με χαϊδεύεις σαν να είμαι το κατοικίδιό σου, σου φιλάω τα δάχτυλα. Η γλώσσα αγγίζει επιτέλους τα χείλη σου... είναι υπέροχα. Να ξέρες πόσο το περίμενα.....Με ήρεμο τρόπο μου περνάς το λουρί. Πάω να σε αγγίξω.Με φτύνεις στο πρόσωπο και με πετάς κάτω. Πόσο ελκυστική είσαι όταν εκφράζεσαι τόσο βίαια! Τραβώντας με απο τα μαλλιά, τοποθετείς το κεφάλι μου ανάμεσα στα πόδια σου. Είσαι υγρή και γεύομαι τους χυμούς σου. Σε ακούω να βαριανασαίνεις,γεγονός που με φτιάχνει ακόμη περισσότερο. Τα χέρια σου με πιέζουν προς το μέρος σου. Τα δαχτυλά μου συντροφεύουν την γλώσσα στην γλυκιά αυτή εξερεύνηση. Ένα οξύ βογγητό σημαίνει τον οργασμό σου. Απόλυτη ηρεμία. Το μόνο που ακούω είναι η αναπνοή σου. Με παίρνεις απο το λουρί και με αφήνεις στον καναπέ. Φιλιόμαστε μέχρι να με σκεπάσεις και με την σειρά σου να αποσυρθείς για ύπνο στο δωμάτιο...